Zoete Wraak.

Z

Je bent een beetje als dat kind vroeger, dat als allerlaatste gekozen werd tijdens de gymles. Want terwijl mensen je toch best aardig en lekker vinden, blijf je altijd als enige over op die schaal met traktaties bij een verjaardag. Terwijl de Bounty’s, Twixen en Snickers gretig aftrek vinden, lig jij als Mars daar maar te verstoffen. Tot er geen andere keuze meer is en we dan toch massaal voor je gaan. Je bent dat meer dan zat en wilde wraak nemen, dat snap ik. Dus deed je wat niemand aan had zien komen: je zorgde dat er plastic in je kwam, in de enige fabriek van Nederland die je produceert, zodat je in 55 landen uit de schappen moest. Alleen bij ons al vier miljoen keer. Well done.

En ik moet nu dus de hele dag aan je denken. Toegegeven, dat is niet heel veel anders dan op een andere dag, maar vandaag toch een beetje extra. Ik zie een horrorscenario voor me waarbij die vier miljoen repen massaal door de schredder gaan, of door de chocoladebrander, een soort omgekeerde Sjakie en de Chocoladefabriek zeg maar. Totaal niet zoals het hoort, want prima voedsel verspillen is vreselijk, maar goed snoep weggooien is helemaal rampzalig. Een logische stap uiteraard, want het kan niet zo zijn dat er een klein onschuldig mensje, of een groot iets minder onschuldig mens trouwens, stikt in een reep met een stuk plastic erin. Gek trouwens, want dat dieren al jaren stikken in ons plastic schijnen we toch minder erg te vinden. Maar dat is weer een andere discussie, ik dwaal af.

Ik denk dat ik het risico wel wil lopen. Als ik dat niet allang gelopen heb trouwens, want van de boodschappen die ik dit weekend heb gedaan is de chocola op dinsdag écht niet meer over hoor! Dus moet ik het er gewoon maar op wagen. Dit is namelijk zo’n moment waarop het verdomde handig uitkomt dat ik mezelf journalist mag noemen. Ik weet niet voor welk medium, maar misschien moet ik een gedegen steekproef doen. Door heel Nederland. In elk dorpje en in elke supermarkt. Voor mezelf, maar vooral voor jou lieve Mars-reep. Want ik wil dat jij je weer gewaardeerd voelt. Je bent tenslotte al bijna honderd jaar stilletjes in ons midden. En je bent er altijd als we ons kut voelen. Of lelijk. Of dik. Of al die dingen tegelijk. Je boodschap is duidelijk. We zullen je niet langer voor lief nemen. En voor wat het waard is: ik kies jou altijd als allereerste uit die schaal. Of nou ja, als de Bounty’s op zijn natuurlijk. Please forgive me.

Plaats reactie

De Archiefkast