Zelfwoorden 2.

Z

‘Ben je suïcidaal?’, met die vraag opende ik precies een jaar geleden de eerste openhartige column waarin ik besloot om eindelijk maar eens eerlijk te zijn over mijn mentale strijd en issues. Ik werd er vanmorgen aan herinnerd door Instagram, écht een hoogtepunt. Gelukkig ben ik in dat jaar onwijs ver gekomen en is er in die 365 dagen toch het nodige veranderd. In positieve zin ook nog eens, dus dat leek me wel weer een column waard.

Ik zal open kaart spelen -dat doe ik tenslotte met alles- ook ik tik regelmatig op Google mijn eigen naam in om naar mezelf te zoeken. Benieuwd om te weten welke foto’s er allemaal staan, wat er wellicht over me geschreven is en hoe het staat met de privacy van mij en m’n gezin. En één link prijkt al een jaar lang met stip bovenaan de zoekresultaten: het artikel van LINDA. waar ik meer vertel over mijn afgevlakte emoties en bijbehorende zelfmoordgedachten. Toen vond ik dat een enorm goed idee, ik wilde zoveel mogelijk mensen bereiken met mijn boodschap: het bespreekbaar maken van dit soort problemen om het -ook al was het maar bij één iemand- misschien te kunnen voorkomen. Maar nu ik in een veel betere space zit, denk ik er steeds vaker over om de redactie van LINDA. te contacten en het verhaal te laten verwijderen. Want ik ben niet meer die Eric van toen.

Er komt een enorm gevoel van ongemak bij me los als ik het lees. En een gigantische bubbel van schaamte. ‘Waarom heb ik dat in hemelsnaam allemaal gedeeld?’ en ‘Ik kan nu nooit meer de gezellige onbezorgde Eric voor de buitenwereld zijn’, schieten door mijn hoofd. Met terugwerkende kracht begrijp ik de schokkende en verbazende reacties van de mensen om me heen ineens stukken beter. En ik vind het vervelend dat mensen die me bijvoorbeeld bij RTL Boulevard zien, of op de radio horen praten over een Hollywoodster, met één klik via het internet ook deze kant van mij ontdekken. Maar precies dat is dan ook meteen de reden dat ik het artikel van LINDA., maar ook m’n eigen schrijfsels, toch nooit zal (laten) wissen. Waarom zou je in je eentje vechten? Met elkaar is dat namelijk net zo klote, maar wel minder alleen.

Want ik weet als geen ander hoe dun het lijntje is tussen een onbezorgde dag en eentje waarin je jezelf compleet naar beneden kunt praten en denken. En ook hoe lastig het is om je fysieke levensstijl enigszins binnen te perken te houden als je je mentaal zo verschrikkelijk voelt. Ik bedoel: niets vult de leegte in je ziel wat mij betreft zo als een scheepslading Mars, Bounty of die eigenlijk onweerstaanbare Dove met karamel. En dan heb ik het nog niet eens over de talloze zakken chips en flessen wijn die ik in het ene verdrietige moment na het andere verorberd heb. Inmiddels is het me duidelijk dat je het daar alleen maar érger mee maakt en van de regen in de drup terecht komt. En nu ik dit opschrijf is me dat glashelder, maar ik ben niet zo naïef om te denken dat er nooit meer mindere en zwakkere momenten zullen komen. Niet alleen bij mij, maar ook voor iedereen waar mijn ‘coming-out’ oorspronkelijk voor bedoeld was. En ook al ben ik -voor nu althans- out of the woods, er zijn nog steeds talloze mensen die nog wél rondlopen met de angstige gedachte van een doodswens.

Het is namelijk tegenwoordig enorm fijn dat mensen om me heen vergeleken met een jaar geleden oprecht vragen hoe het met me gaat. Of me als ik ergens kom laten weten dat ze met me meeleven, me dapper vinden, zeggen dat ik er mag zijn en dat zij er ook nog steeds voor mij zijn of toegeven zelf óók met de nodige issues de dag door moeten zien te komen. Niet alleen enorm helpend voor mij, maar ook voor die ander om (eindelijk) een klankbord te hebben. En juist de enorme schaamte die ik nu soms voel om het terug te lezen, is dezelfde hobbel voor veel mensen om óók open kaart te spelen met hun geliefden, vrienden en collega’s. Ik weet hoe moeilijk het kan zijn om hulp te zoeken en aan de noodrem te trekken. Dus voor díe mensen blijf ik alles delen, ik zou het verschrikkelijk vinden als iemand die het leven niet meer ziet zitten op mijn dode links terechtkomt.

Nog maar een jaar geleden wilde ik het liefst dood en niet meer bestaan, nu eis ik dat er tien mensen op mijn borst gaan stampen tot ik weer ademhaal, mocht ik me verslikken in een cashewnoot.

En dan is er natuurlijk ook mijn gezin. Waar ik elke dag voor aan het strijden ben geweest en nu nog steeds doe om (nog) beter te worden. Een lievere echtgenoot en een betere vader uithangen. Dat gaat -als er een dipje insluipt- soms net even makkelijker door terug te lezen hoe erg het eerder ook alweer was. Om niet meteen weg te willen lopen bij een tegenslag en om de liefdevolle knuffel van mijn echtgenoot zonder twijfels in ontvangst te nemen. En het lijkt me prachtig en moeilijk tegelijk, maar ik wil mijn zoon ooit ook alles laten lezen. Zodat hij weet waar ik vandaan kom, wat ik heb gedaan om hem op te zien groeien en dat ie goed in zijn oren knoopt dat hij met álles bij me mag en moet komen, er is overal een oplossing voor te vinden. Daar ben ik het wandelende bewijs van. Nog maar een jaar geleden wilde ik het liefst dood en niet meer bestaan, nu eis ik dat er tien mensen op mijn borst gaan stampen tot ik weer ademhaal, mocht ik me verslikken in een cashewnoot. En elke ochtend als ik wakker word -de ene dag is nog steeds beter dan de andere- ben ik nu zo enorm blij met de aanblik van mijn fijne leven. Geen geïmplanteerde haar op mijn hoofd die daar nog vrijwillig afscheid van zou willen nemen.

Heb jij hulp nodig? Dan kun je contact opnemen met Stichting 113 Zelfmoordpreventie via 0900 0113 (24/7 bereikbaar) en 113.nl.

 

Illustratie: Studio Zaterdag

4 reacties

  • Lieve Eric,

    Wat ontzettend dapper van je, dat je je kwetsbaar en openhartig opstelt.

    En ook de andere kant bespreekbaar maakt.
    Dit geeft vast ontzettend veel steun en een lichtpuntje aan mensen die nu nog in het donker zitten.

    Het gevoel dat ze niet alleen zijn en er niet alleen voor staan.

    De ZON zal altijd ergens schijnen.

    Veel geluk en liefde toegewenst voor jou en jouw mooie gezin.

    Liefs Rosita.

De Archiefkast