Zandbak-Fashionshow.

Z

Het eerste zonovergoten weekend van deze lente, zou het worden. ‎Zou. Het. Worden. Die kleine woordjes, maar toch pijnlijk als het dan niet uitkomt. Het was grauw, grijs en koud. Terwijl ik al zo’n dertig uur zit te drammen over dat ik ook wel weerman kan worden ‘want ze bakken er toch nooit wat van’, speelt onze kleine man het grootste gedeelte daarvan gewoon buiten in de tuin. Want die prachtige rode auto kan ook gewoon racen in de regen, en zo’n hap zand smaakt nat toch echt net ietsje beter dan de gewoonlijke gortdroge korrels.

Stiekem vind ik het best een fijn scenario: ik die binnen een beetje zit te werken, terwijl zoonlief buiten de tuin opnieuw denkt in te kunnen richten. Af en toe deel ik een kusje uit op een gestoten handje of hoofd, prima. Maar dat zal ik natuurlijk nooit hardop toegeven; het regent terwijl de zon zou schijnen. Haat aan alles.

Dan ineens zijn ze daar, als een soort fata morgana in een knetterhete woestijn: de eerste zonnestralen. En het worden er alleen maar meer en meer. Ik knipper met m’n ogen, kijk omhoog en het is waar: ik zie een blauwe lucht. Als vanzelf schiet het knopje ‘park’ bij mij aan en ik pak zo snel ik kan alle benodigdheden voor een middagje op het gras. In de haast is dat net te weinig blijkt later. Zo vergeet ik fruit voor het kind en wijn voor papa.

Als ik alles in gereedheid heb gebracht en op die fiets wil springen, zie ik het hoofd van mijn zoon opdoemen vanachter een struik. Zijn besmeurde gezicht belooft niet veel goeds voor de rest: hij is vies. All over. Helemaal geen punt, want hij had toch zijn vreemd zittende speelbroekje aan, met dat ene flutrompertje. In een flits maak ik de afweging om ‘m beeldig aan te gaan kleden, maar in plaats daarvan pak ik hem op, schud ik het zand van hem af en zet ik hem op de fiets. Gaan met die banaan. Letterlijk, ik duw nog stel een banaan in zijn modderhandje.

Een zwetend fietstochtje later (ja ja, het is zonnig) arriveren we nog slonziger dan dat we al waren. Het is weer hippe mensen-markt in het park. Dat is één keer per maand, met allemaal kraampjes, eten en drank, en iedereen doet alsof het leven altijd een feestje is. En ook al was Pasen alweer vorige week, iedereen ziet er dan op z’n paasbest uit. Behalve wij. Wij lopen erbij alsof we nog even snel een nieuwe pot verf bij de bouwmarkt moesten halen tijdens een klusdagje.

Aangekomen bij de zandbak is ‘t het allerergst: ‎de kleuren van hippe outfits en laarzen stralen me al tegemoet. Om nog maar te zwijgen over de ploppende flessen rosé en de zelfgemaakte versnaperingen van de perfecte, lachende ouders. Ik plof ondertussen neer op mijn jas (want ben een kleedje uiteraard vergeten) en probeer mijn benen zo dicht mogelijk bij elkaar te houden zodat het gat in mijn spijkerbroek niet al teveel opvalt. Nadat ik ‘m een kus heb gegeven en heb gezegd dat ie de liefste van de wereld is, baant Stach zich een weg naar de zandbak. Of nou ja, dat zeggen ze. Ik heb eerder het gevoel dat ik front row ben terechtgekomen bij een zandbak-fashionshow.

Designerjurkjes, skinny jeans: allemaal alsof ze al maanden lagen te wachten op deze ene prachtige middag. Het enige dat nog enigszins verklapt dat het om kinderen gaat, is de doordringende geur van poepluiers die af en toe op komt zetten. En net voordat ik me echt ongemakkelijk begin te voelen over mijn makkelijke kledingkeuze, gebeurt het: terwijl zoonlief plat in de zandbak gaat liggen met de korrels OVERAL, blijft op datzelfde moment een meisje met haar kakelverse hertjesjeans haken achter een tak. Ze rent door, dus twee seconden later is haar beeldige outfitje een verloren outfitje. Moeder fronst even met haar wenkbrauwen en gaat terug naar haar gesprek.

Ik loop naar mijn zoon, veeg wat zand uit zijn oren en geef hem één van de verse aardbeitjes die ik zojuist op de kop heb getikt. De kraam met wijn stond naast de groenteboer, dus ik zet een glaasje rosé aan mijn lippen. Proost! Op de eerste lentezon en op alle spelende kinderen en hun ouders. Fashionista’s of niet.

Deze column verscheen ook online bij Fabulous Mama & Family op 04-04-2016.

Plaats reactie

De Archiefkast