Wat een Show.

W

Iedere volwassene mag best af en toe weer een keertje kind zijn. En daarom heb ik, voor het eerst sinds 2004, een K3 Show bezocht. Om te ervaren hoe dat nou allemaal gaat, maar vooral om alvast afscheid te nemen van Karen, Kristel en Josje, die na dit weekend definitief zonder hun iconische regenboogjurkjes door het leven gaan. Gelukkig voor mij hoefde ik mezelf niet door talloze kindertjes heen te worstelen, aangezien de dames van K3 een avondshow met staanplaatsen in het leven geroepen hebben, voor de fans van het eerste uur. En dat hebben ze geweten.

Vanaf de allereerste opkomst van Karen, Kristel en Josje waren het oorverdovende applaus, het gegil en het gestamp niet uit de lucht. Een bomvolle Lotto Arena in Antwerpen liet duidelijk merken dat de meisjes misschien wel klaar zijn om de fakkel door te geven aan de nieuwe K3, het publiek overduidelijk nog niet. Want hoe hysterisch de zaal was bij de oude garde, des te ingetogener ging het er bij Hanne, Klaasje en Marthe aan toe. Zielig bijna, al kwam het misschien ook omdat die nieuwe drie zich wel héél erg aan het kinderlijke script van de show hielden. Het pijnlijkste moment van de avond was toen er zelfs heel hard boegeroep te horen was toen het nieuwe trio aangekondigd werd. Dan is zo’n publiek met diehard volwassen fans toch ietsje lastiger dan de nog zwaar beïnvloedbare kinderen.

Het had iets magisch vond ik. Gedurende de anderhalf uur durende show verdwenen steeds meer ouders met hun kinderen omdat die werkelijk geen seconde langer wakker konden blijven. Waarom je die ook mee zou nemen naar een avondconcert is me een raadsel trouwens. Daardoor was het op een bepaald moment écht een laatste eerbetoon aan Karen en Kristel, die zeventien jaar van hun leven op en voor het podium aan zich voorbij zagen trekken. Ik voelde heel sterk de pijn van het afscheid, die ze liever nog even hadden willen uitstellen. Josje streept daarentegen volgens mij de dagen weg, enige emotie was bij haar niet te bespeuren. Bij mij overigens wel, ik hield het bij het allerlaatste nummer van de K3-dino’s niet droog. Omdat ik ze ga missen. Als act, als product, maar ook als de unieke persoonlijkheden die ze zijn. Die kwaliteiten heb ik bij hun opvolgsters nog niet weten te ontdekken, maar wellicht moet ik die meiden ook nog zestien jaar de kans geven om zich te ontwikkelen.

Het doek gaat omhoog, de show gaat beginnen. Zwaai, zwaai, zwaai als je verliefd bent. De tekst van één van mijn favoriete K3-liedjes ever. Die deden ze tijdens hun laatste show helaas niet, terwijl ie wel heel toepasselijk geweest was. Want wát heb ik gezwaaid zeg, alsof mijn leven ervan afhing. Dag meiden, jullie hebben voor altijd een plekje in mijn niet-kinderhartje veroverd.

Plaats reactie