Voor altijd.

V

Vroeger zag ik je heel vaak. Of dacht ik je te zien. Nu is het minder. Zo heel af en toe in de ochtend als ik net wakker geworden ben. Of als ik door de stad loop en mijn ogen heel eventjes sluit, daar ben je. Een soort lichte witte wazige vlek waar ik je gezicht in herken. Maar die momenten beginnen steeds schaarser te worden. Gelukkig denk ik door dat besef wel weer steeds vaker aan jou, dat is fijn. Want ik mis jou. Elke keer een beetje meer.

Trouwen zonder jou erbij vond ik ondanks de prachtige dag heel moeilijk. En het feit dat jij mijn geweldige zoon nooit in zijn nog mooiere oogjes kan kijken vind ik verdrietig. Tuurlijk ga ik hem alles vertellen over jou. Over hoe we samen speciale Neskoffie dronken. En dat we samen in bed uren lagen te lachen over de tv-programma’s die ik van jou wel mocht zien en thuis natuurlijk niet. Dat ik na mijn eerste vakantie bij jou gelogeerd te hebben onwijs moest huilen omdat ik weer naar huis moest. En tegen mama en papa zei dat ik last van m’n ogen had. En dat jij de eerste mens ooit was die ik dood in een kist had zien liggen. En dat je er zo vredig bij lag. En geen pijn meer had. En dat je er eigenlijk gewoon nog had kunnen zijn. Nog had moeten zijn.

Maar je bent er al dertien jaar niet meer. ‎Veel te vroeg gestorven. Aan kanker. En ondanks dat ik niets met dat vreselijke geloof heb, steek ik toch altijd een kaarsje voor je aan in de kerk. Om je te laten weten dat ik op dat moment aan je denk. Om te zorgen dat iedereen kan zien dat jij iets betekent hebt. En daarom schrijf ik tijdens Allerzielen nu dit berichtje voor jou. Zodat je weet dat je voor altijd in mijn gedachten bent.

Dag lieve oma. Geef opa een knuffel van me. Geef ik Stach er eentje van jou. <3

image

Plaats reactie