Up All Night.

U

Met een kind die om het half uur wel weer eventjes heel verdrietig was door zijn waterpokken op de ene verdieping, en de Oscaruitreiking op de andere was de beleving rondom de Academy Awards dit jaar er eentje om nooit te vergeten. Gelukkig waren de avonturen binnenshuis zo extreem, want de show zelf was nou niet bepaald heel sprankelend te noemen. Zeker als je alle grapjes en speeches rondom diversiteit weg zou denken. Dan was de show waarschijnlijk in een kwartiertje klaar geweest.

Anyway, een bijzondere avond was het desalniettemin. Want het was voor Leonardo DiCaprio eindelijk de avond dat hij ook daadwerkelijk een gouden beeldje mee naar huis mocht nemen. Voor mij draaide het eigenlijk alleen maar om de combinatie Jack en Rose uit Titanic die eindelijk weer samen te zien waren. Als in: Leo en Kate hebben sinds Titanic een hechte vriendschap opgebouwd en dat was tijdens de Oscarshow duidelijk te zien. De knuffels waren niet bij te houden en tijdens Leo z’n saaie speech over klimaatverandering was Kate Winslet de enige die daadwerkelijk leek te luisteren. Dit soort momenten zijn voor een extreme liefhebber van een film die twintig jaar geleden verscheen uniek. De fanboy mag weer eventjes naar buiten, voordat ie, waarschijnlijk voor altijd, weer in zijn hokje gaat.

Want Titanic, dat hoofdstuk is wel gesloten denk ik. Er komt sowieso (en gelukkig maar) nooit een vervolg. En naast misschien een speciale editie op blu-ray in 2017 kan ik weinig verzinnen. Niet erg, want toen het in 2012 precies honderd jaar geleden was dat de echte Titanic zonk en dat de film ook nog eens vijftien jaar bestond mocht ik naar de feestelijkheden in Londen, waar ik ook Kate Winslet heb geïnterviewd. Tot op de dag van vandaag één van de meest bijzondere ervaringen uit mijn carrière, geen slecht woord dus over die vrouw. Of over Leo trouwens, want ook dát is mijn held. Behalve die saaie speech was ie echt perfect. En Kate ook. Pure perfectie. Allebei. Objectief stukje hè?

Plaats reactie