Uit de Toon.

U

Een jaar geleden trok Oekraïne zich nog terug van het Eurovisie Songfestival omdat ze niet voldoende financiële middelen hadden om een fatsoenlijke act neer te kunnen zetten. Wat voor show we dan volgend jaar kunnen verwachten als ze de hele boel mogen organiseren zal me dan ook zeer benieuwen. Want inderdaad, het onmogelijke is toch gebeurd: Oekraïne is met het protestlied 1944 de winnaar geworden in Stockholm. Een lied met een duidelijke boodschap, maar wat verder niet het niveau van een gemiddeld deuntje in de lift ontstijgt. Een nummer dat waarschijnlijk nul keer op de radio gedraaid gaat worden en waarvan ik nu al niet één noot meer onthouden heb. Héél goed gedaan hoor Europa.

Ik geef toe, wellicht spreekt hier een klein beetje zuurheid omdat onze Douwe Bob wel echt een hogere plek dan die elfde verdiend had. En omdat de finaleshow zó tergend lang duurde dat werkelijk elke vezel van plezier op een gegeven moment wel vermorzeld was door vermoeidheid. Want de nieuwe manier van stemmen was een verbetering hoor, maar ver na middernacht is het moment van extreme spanning opbouwen wel echt voorbij. De puntentelling van de televoting en de vakjury is nu dus losgetrokken van elkaar, waardoor het nu direct zo klaar als een klontje is dat er van smaak weinig overblijft tijdens het stemmen van de mensen thuis. Want als dat wanstaltige kutlied uit Polen meer stemmen krijgt dan onze Douwe gaat er toch wel iets mis. Zeker omdat die Poolse dweil door de vakjury zo’n beetje genegeerd werd.

Een matige show dus, met een oorlogshartenkreet als winnende inzending. Gezellig is toch echt anders. Gelukkig heeft Douwe Bob wél een leuke tijd gehad daar in Stockholm, dat is ook wat waard. Maar wellicht moeten we ons volgende fopreferendum houden over het eventjes afschaffen van de deelname aan het Europese liedjesfestijn, tenzij we misschien in oorlog raken met België of Duitsland en er op die manier wat eer voor ons te behalen valt.  Eigenlijk is Justin Timberlake de morele winnaar van de avond, hij heeft er een briljante show van gemaakt, zonder zich iets aan te trekken van welke politieke shit dan ook. Al krijgt zijn liedje Can’t Stop the Feeling voor mij nu wel een iets andere lading, vooral een gevoel van misselijkheid namelijk. Volgend jaar kijk ik niet meer. En in tegenstelling tot de voorgaande zeventien keer dat ik ook dit voornemen had, meen ik het dit keer wel echt. Misschien.

Plaats reactie

De Archiefkast