Thuis voor de Buis.

T

65 jaar geleden is het pas, dat de eerste televisie-uitzendingen in Nederland van start gingen. Het apparaat lijkt zo te zijn vastgeroest in ons collectieve geheugen, dat het nauwelijks voor te stellen is dat er een tijd zonder was. Een avondwandeling op een willekeurige dag laat ook weinig anders zien: overal waar je kijkt flikkert het fletse licht van het ene nog groter dan het andere scherm je tegemoet. Vaak niet eens bewust, maar op de achtergrond. Uit gewoonte. En als je wél ‘eventjes’ iets kijkt, word je al snel meegezogen in een avondvullend programma vol commercials. Uren zijn we zoet met die televisie. In een maatschappij waar we steeds minder tijd lijken te hebben, toch een uniek fenomeen.

Ikzelf viel tot nog niet zo lang geleden onder de categorie zwaar verslaafd. Na thuiskomst hing ik nog net de sleutels in het kastje, maar voordat ik zelfs met zwaar hoge nood een plasje ging doen, moest éérst die televisie aan. Op vakantie zette ik in een hotel of appartement al de televisie aan om te kijken welke zenders er waren, voordat ik wist of de badkamer wel een beetje in orde was. Tot die bewuste reis naar Berlijn ruim een jaar geleden. We gingen een paar daagjes, met de toen bijna 1-jarige muis. Via Airbnb, want zo’n heel huis in de stad is dan wel echt fijn. Bij binnenkomst begon ik aan mijn gebruikelijke inspectie, maar een televisie was in geen velden of wegen te bekennen. Die was er dan ook niet. Wel een heerlijke bank, een speelhoek en een leefkeuken. Na een aantal zweetaanvallen volgde heel snel de acceptatie. En na minder dan 24 uur kwam de bevrijding.

Eenmaal thuis verdween het zwarte bakbeest sneller uit de huiskamer dan dat de was in de machine zat. Niet alleen leek de kamer direct een stuk lichter, het geeft echt een bepaalde rust om niet steeds met dat ding bezig te zijn. Je leest een boek, speelt met je kind of haalt die spinraggen eindelijk eens van de muur. Lange tijd hadden we nog een exemplaar in de keuken hangen, maar die is vervangen door een krijtmuur waar we boodschappen (voor elkaar) op kunnen krassen. Of waar zoonlief zijn kunstzinnige creativiteit de vrije loop kan laten gaan.

Voor iedereen die denkt dat we volslagen krankzinnig, Amish of arm zijn geworden: niets van dat alles. Maar het is best heerlijk om je eigen leven te leven in huis, in plaats van de ellende van anderen via dat apparaat binnen te laten komen. En voor onze zoon is het kwartiertje kijktijd via de iPad écht een momentje. Natte haartjes, glaasje melk en gaan. Een televisietoestel ergens anders is voor Stach een ware attractie. Bij de meeste kinderen is dat tegenwoordig een zandbak, dus ik vind het voor alle partijen pure winst.

Plaats reactie

De Archiefkast