Theedoos.

T

In basis ben ik een koffiedrinker. Wel van die slappe koffie, met melk en suiker dus. Thuis zijn we weer terug bij een old school filterapparaat, heerlijk vind ik dat. Maar goed, al te best is het niet, dus vervang ik mijn koppen af en toe door thee. Niet van dat zweverige gedoe, maar gewoon de echte zwarte thee. Vanille is mijn favoriet. Al sinds de lancering door Pickwick ergens in de jaren negentig. Lekker zoet.

En daar begint dus het probleem. Niemand lijkt die verdomde thee te willen kopen, want het verdwijnt steeds uit de winkel. Eigenlijk rust er een vloek op alles waar vanille in zit, net als Coca-Coca Vanilla, eerst maken ze je verslaafd en daarna stoppen ze er van de ene op de andere dag mee, gelukkig heeft Coca-Cola Vanilla een comeback gemaakt, ben ik óók gek op. Maar ik dwaal af, terug naar de thee. Alsof de hemel is neergedaald op een theeplant en ze daar thee van getrokken hebben, zo ervaar ik de smaak van vanillethee. Pickwick bracht het naar Nederland waardoor ik er als kind mee in aanraking kwam. De geur van vanillethee staat bij mij gelijk aan de talloze middagen die ik met mijn moeder doorbracht, pratende over wéér een schooldag. Ik ging studeren, de theemomentjes verdwenen en zo ook mijn relatie met de zoete vanillethee. Shit happens.

Tot eind vorig jaar. Alsof de bliksem insloeg zag ik de doosjes staan: Zwarte Thee Vanille, verrijkt met rozenblaadjes. Een soort luxe thee van de Jumbo. Mijn hart sloeg direct een paar keer over en al het geluk van vroeger overkwam me spontaan. Op dat moment had ik moeten weten dat ik direct het zekere voor het onzeker had moeten nemen, maar ik kocht één doosje. Om te proberen. Uiteraard smaakte de thee alsof duizend engeltjes mijn tong aan het masseren waren, de liefdesrelatie met de thee was weer hersteld. Lang heeft onze liefde niet stand kunnen houden, want een aantal weken geleden eindigde de romance weer bruut. Op de plek van mijn geliefde vanillethee prijkte ineens één of andere megabiologische rooibosthee. Alsof we daar al niet genoeg van hebben. Ik doe navraag en de woorden komen hard aan: Uit. De. Handel. Vanwege matige verkoop. Ik bedenk me dat ik nog een armzalig pakje in de keuken heb liggen, daarna is het weer voorbij. Onderzoek online leert me dat er meer mensen zijn met dit verdriet. Ik troost me met de gedachte dat er groene thee met vanille bij de Lidl is. En de Aldi schijnt ook vanillethee te verkopen. Maar ja, ik wil gewoon mijn vanillethee met rozenblaadjes terug. Ik bedenk me ineens hoeveel macht supermarkten eigenlijk hebben, ze kunnen je afhankelijk maken van iets en dat dan gewoon laten verdwijnen. Zomaar. Als een dealer bij een junk. Stom. Ik tel de laatste zakjes in mijn theedoosje: nog eenentwintig. Drie weken dus nog als ik elke dag een kopje neem. En daarna moeten we weer even zonder elkaar. Misschien wel goed, als we elkaar dan over een aantal jaar weer treffen is de smaak des te beter. Tot dan mijn lief.

Plaats reactie

De Archiefkast