Teamwork.

T

Of het nou kwam door mijn sullige manier van bewegen, mijn iets te forse lichaamsbouw, of het feit dat ik eigenlijk alleen maar met mezelf bezig was: ik werd altijd als laatste gekozen met gymles. Dat sneue type dat zich vol schaamte als allerlaatst van die bank moest hijsen, dat was ik. Heel erg vond ik dat trouwens nooit, want sport stond nou eenmaal niet zo hoog op mijn prioriteitenlijstje. Aardig gevonden ook niet, trouwens. Tegenwoordig is dat wel anders; zoonlief kiest standaard ondergetekende als allereerst bij welke activiteit dan ook. Maar niet omdat ik daadwerkelijk het best in iets ben – nee hoor, mijn ruggengraat is van ons tweeën gewoon het slapst.

Al voor de geboorte van onze kleine man was het duidelijk: Silas zou de serieuze vader worden waar het kind later echt iets aan zou hebben. Voor mij was de rol van fun dad weggelegd: leuk voor nu, maar wel zo’n type waar je je later voor schaamt als ie met je mee wilt naar de kroeg. Geen bewuste rolverdeling overigens, maar meer een conclusie uit hoe we allebei in het leven stonden. Geen garantie voor de toekomst overigens, want het ouderschap kan je totaal veranderen. Hoe anders ook, je hebt namelijk toch ineens een gemeenschappelijk doel met elkaar; hetzelfde kind in leven houden en laten opgroeien tot een leuk mens.

Maar bij ons dus niet. Bij ons zijn de grote verschillen in onze persoonlijkheden ook bij de opvoeding ernstig duidelijk. Zo zit ik vol verbazing en met diep respect te kijken naar mijn man die de communicatie met onze zoon naar een nieuw level getild heeft. Het kind luistert niet alleen goed, hij miemelt niet en smeert ook geen pap in zijn haar. Problemen die ik persoonlijk nogal lastig onder de knie krijg, of eigenlijk nooit. Mijn ‘Stach-dagen’ breng ik voornamelijk door onder de douche, omdat het kind zich van de ene substantie naar de andere beweegt. Klei, modder, zand, voedsel: noem het op of hij smeert het ergens aan.

Soms maak ik me zorgen over onze verschillen, maar dat hoeft helemaal niet. Want overal waar we komen met die dondersteen van ons is hij niet alleen lief, hij gedraagt zich voorbeeldig en hangt nu al de perfecte dreumes uit. Mijn lollige opvoedtechnieken verdwijnen spontaan als sneeuw voor de zon. We hebben een lief en sociaal mannetje in huis en dat hebben we uiteindelijk toch met z’n tweetjes bereikt. Zijn we uiteindelijk toch ineens een team. Wie had dat kunnen denken.

Deze column verscheen ook online bij Fabulous Mama & Family op 06-06-2016.

Plaats reactie

De Archiefkast