Spring Break.

S

De dag die je wist dat zou komen is hier. Nog niet helemaal out of the woods, maar onofficieel begint het echte leven vandaag weer gewoon. De bioscopen gaan open, de terrasjes worden weer uitgestald, restaurants laten weer mensen binnen en ook de zwembaden draaien alweer overuren, de sportscholen volgen binnenkort. Bij de stoplichten moet je weer langer wachten en op een zonnige dag kan je weer als vanouds over de toeristen lopen. De diehard lockdown is voorbij en dus het tijd voor een nieuwe fase in het crisisproces: de coronaheimwee.

Want ik zeg het gewoon eerlijk: die sociale onthouding was totáál voor mij weggelegd. Sterker nog: ik was er al zo’n beetje mijn hele leven voor aan het oefenen. Geen smoesjes verzinnen om onder feestjes uit te komen, zonder schuldgevoel hele dagen onder een dekentje, zoveel mogelijk met dezelfde collega’s werken: allemaal mijn kopje thee. En misschien wel het belangrijkste: terug naar de basis. Met vallen en opstaan de dagen met mijn gezin doorbrengen zónder allemaal volledig door te draaien. Stiekem mis ik dat nu al. Want het was fijn. Ondanks alles.

Gelukkig hebben we de laatste dagen ouderwetse lockdown in stijl doorgebracht. Tijdens een korte vakantie met z’n drietjes opgesloten in een grote dubbeldeksbus. Oké, met tropische temperaturen, gelegen naast een strand en ook nog eens met voldoende proviand (lees: wijn) op voorraad. Maar toch, ik ben nou eenmaal niet zo’n vakantieganger (ik heb nogal moeite met het loslaten van de dagelijkse gang van zaken), dus dit had gruwelijk mis kunnen gaan. Maar dat werd het niet, het was sprookjesachtig fijn om hele dagen en nachten op elkaars lip te zitten. En dat na die verplichte tien weken quarantaine. Het gaf rust. Samen zwemmen, lekker eten, vuurtjes stoken, frisbeeën en kletsen. Zonder de ruis van alledag in mijn hoofd besefte ik me spontaan hoe enorm ik toch in mijn handjes mag knijpen met een fantastisch exemplaar van een echtgenoot en een geweldig kind als kers op de taart. Een fijne gedachte, die ik graag mee naar huis had willen nemen.

Zonder de ruis van alledag in mijn hoofd besefte ik me spontaan hoe enorm ik toch in mijn handjes mag knijpen met een fantastisch exemplaar van een echtgenoot en een geweldig kind als kers op de taart. Een fijne gedachte, die ik graag mee naar huis had willen nemen.

Maar ja, vanaf nu is zo’n beetje alles weer zoals het was. De wekker moet weer gezet, de hond dient uitgelaten te worden, het lunchtrommeltje moet ingepakt worden en de dagelijkse sleur dendert onze levens weer binnen. In mijn geval gaat dat nogal eens gepaard met de nodige stress, irritatie en woede, dan vergeet ik dat ‘in mijn handjes knijpen’-principe spontaan. Dus een beetje bang voor wat komen gaat ben ik best. Gelukkig ga ik me héus niet zomaar gewonnen geven en een bittere strijd aan met de pré-corona-Eric die langzaam weer zijn opwachting maakt. Want als ik íets heb geleerd van onze korte spring break is dat ik het rustig blijven ademhalen en het tegelijkertijd genieten van mijn fantastische gezin dus wel kán. Het volhouden daarvan is nu het volgende stationnetje. Dus mocht ik je eerstvolgende feestje of borrel alsnog missen, dan ben ik dáár mee bezig. Sociale onthouding voor het goede doel zeg maar.

Illustratie: Studio Zaterdag

Plaats reactie

De Archiefkast