So Hero.

S
Het is bijna etenstijd. Terwijl zoonlief me probeert te helpen in de keuken, maar eigenlijk op zoveel mogelijk slinkse manieren aan voedsel probeert te komen, of dingen te slopen trouwens, snij ik uien. En steeds als ik naar dat ondeugende en veel te slimme mannetje kijk, rollen de tranen over mijn wangen. Niet van de uien overigens en al helemaal niet de eerste keer dat ik emotioneel instabiel reageer op ‘m. “Papa pijn in ogen?”, zegt ie. “Ui au”, volgt daarna. Ik lieg dat het inderdaad door de uien komt en sodemieter het hoopje in de pan bij het gehakt.

Maar de waarheid is dat hij me gered heeft. Dat wezentje met zijn meer dan aanwezige persoonlijkheid. Want ook al ben ik tijdens een rondje Duplo op de vloer de held van de dag als ik na een enorme kettingbotsing aan kom scheuren met de brandweerwagen en zodoende het paard weet te redden uit de fictieve vlammenzee, hij is de mijne elke minuut van de dag. Of ik nou bij hem ben of niet.

En dan heb ik het niet over dat ie mijn leven compleet maakte. Of dat toen hij er was alles ineens klopte en meer van dat soort clichés, dat is namelijk niet zo. Maar hij heeft me wel van de ondergang gered, denk ik. Tot die conclusie kom ik de laatste tijd steeds vaker, verklarende die gekke huilbuien. Hij heeft mijn leven net dat ene zetje gegeven, waardoor alles weer de moeite waard werd en waardoor ik zaken in perspectief ben gaan zien. Uiterlijk vertoon, die nieuwe schoenen die ik perse wilde hebben, slavenuren op het werk en mijn echtgenoot voor lief nemen. Zonder zoon was die oppervlakkige Eric de overhand blijven houden en was zo’n beetje alles down the crapper gegaan. Het was mijn persoonlijke klif waar ik overheen moest springen om het leven weer zin te geven en er niet in te vallen. Dat hoeft dus niet voor iederéén een kind te zijn, voor mij was het dat wel. Blijkt achteraf.

Met zijn tweede verjaardag achter de rug, sluipt die vervelende, oude zelf langzaam maar zeker toch weer een beetje terug mijn leven in. Tuurlijk, ik hou van niemand zo als van Het Kind, maar ik verander weer in het irritante egocentrische ventje van daarvoor. Grappig, omdat mijn zoon precies dezelfde karaktertrekjes ontwikkelt. Irritant en egoïstisch. Maar ja, hij heeft het peuter zijn als excuus, wat is het mijne? Zo grappig is het eigenlijk helemaal niet. Tijd voor actie dus. Ik hoorde laatst ergens dat je vaak met blote borst moet slapen met je kind er dan tegenaan, dan willen ze later langer dichter bij je zijn. Onzin misschien, maar ik ga het maar weer eens invoeren. Ik wil namelijk elke dag, zo lang het kan, allereerst vader zijn, de rest komt later wel.

Plaats reactie

De Archiefkast