Sixpack.

S

Het is voor mij altijd hét genieten op de zondagmiddag: weekboodschappen doen in de megagrote Jumbo in het meest trieste winkelcentrum ever. Ik heb een vast programma: eerst de basics, zoals melk, kaas en brood. Dan het avondeten voor elke dag. Ik sluit het programma af met non-food: afwasmiddel, kattenvoer en vochtig toiletpapier, dat soort meuk. In een moordend tempo uiteraard, want dan kan ik rustig aan doen tijdens het echte slotstuk van mijn supermarktuitje: slenterend op zoek naar het slechte spul: chips, chocomelk en nootjes.

Als geboren en getogen Achterhoeker ben ik dol op extreem veel lekker en ongezond voedsel. Toegegeven, heel veel mensen zijn daar gek op, ook niet-Achterhoekers, maar dit is mijn zogenaamde excuus, dus laat me gewoon in die waan. Sporten behoort daarentegen niet tot mijn favoriete dingen om te doen, dus eigenlijk zou ik met mijn magere aantal sporturen al jarenlang in kleine porties gegeten moeten hebben om de boel enigszins in balans te houden. Maar de zwaartekracht heeft het al die tijd redelijk goed met me voorgehad. Want hoeveel wijn, bier en vet er ook naar binnen geschoven werd, en geloof me, dat is behoorlijk wat geweest, mijn lichaam deinsde shocking snel weer terug. Zonder enige moeite of sportieve inspanning.

Ik schrijf alles in de verleden tijd. En dat is niet voor niets. Mijn lijf heeft de zwaartekracht met mijn drieëndertigste verjaardag in het vooruitzicht namelijk laten winnen. Bij elk glas wijn heb ik het gevoel dat ik mijn broek strakker voel zitten en bij elke oliebol denk ik toch ietsje minder goed naar mijn schoenen te kunnen kijken omdat mijn beginnende buikje ervoor hangt. Als ik met alleen m’n onderbroek aan voor de spiegel sta zie ik niet meer langer dat voor het oog sportieve en atletische lichaam, ik heb nu officieel een levensgenieter-lichaam. Eigenlijk helemaal niet erg, mijn lichaam past nu tenminste eindelijk bij mijn levensstijl.

Maar het probleem is dat ik me daar dus niet bij neer kan leggen. Ik wil de fitte papa op het schoolplein of in het zwembad zijn. De gedachte dat ik bij de uitgezakte campingpapa’s hoor bezorgt me nu al koude rillingen. Naast het feit dat ik voor mijn liefje meer wil zijn dan een veredelde Al Bundy. En ik haat zweten op de trap. Na vier treden al. Dus begin ik dit nieuwe jaar clichématig met één goed voornemen: afvallen. En dus slenter ik vandaag in de supermarkt na het inslaan van ’t wasmiddel direct naar de kassa. Ik negeer het pad met de snacks en de alcohol en laat het sixpack Grolsch voor wat het is. Dat is pas weer geoorloofd als ik een prachtig sixpack in de spiegel terugzie. Eitje.

Plaats reactie