Proost.

P
Het oude jaar eindigde met een doffe klap. Niet die van een vuurpijl die ergens de dakgoot in vloog: het was de ovenschotel die ik vlak voor ons laatste maal van 2016 uit de oven liet vallen. Het jaar eindigen als een verlepte desperate housewife die het allemaal niet meer kan bolwerken. Een tikkeltje anders dan in een fabulous outfit ergens aan de champagne staan nippen, maar ja, life happens. Mijn gemoedstoestand aan het einde van het jaar stond precies gelijk aan een uit elkaar gespatte ovenschotel op een glasplaat.

Dus besloot ik op de valreep van 2016 tóch nog met een goed voornemen te komen, al ben ik daar principieel op tegen. Want tsja, ik weet inmiddels echt wel dat ik niet hoef te stoppen met drinken en ongezond eten na de jaarwisseling. Want nog vóór het eerste weekend van het nieuwe jaar aanbreekt, ben ik met alles alweer begonnen. Eindelijk eens fatsoenlijk gaan sporten is ook het slechtste voornemen ever: het is namelijk een sprookje. Reële doelen stellen, dát is het goede voornemen waar ik me dit nieuwe jaar maar eens aan moet gaan houden.

Je hebt mensen (lees: moeders en mijn man) die het allemaal tegelijk kunnen. Veel werken, het huis op orde hebben, de rekeningen keurig op tijd betalen en dan ook nog eens een fantastische ouder voor het/de kind(eren) zijn. Dan presteren ze het ondertussen ook nog eens om er beeldig uit te blijven zien en óók nog eens tijd te maken voor vrienden en familie. Juist. Ik heb jaren geprobeerd om ook zo’n persoon te zijn, maar ik begin 2017 met de officiële realisatie dat het nooit gaat gebeuren en dat is prima. Denk ik.

Als je door het streven naar perfectie jezelf namelijk compleet overslaat, dan gaat ergens het licht uit. Als je, zonder het zelf écht door te hebben gehad, niet meer dat shiny glaasje champagne bent, maar die ontplofte ovenschotel, dan moet het anders. Ik wil vanaf nu ten alle tijden een freaking amazing vader zijn voor onze zoon. Een vader die zin heeft om met de trein te spelen, die zonder morren zijn brood smeert en die niet bij elke kik van het kind ontploft van vermoeidheid. Als ik daarnaast ook nog een leuke echtgenoot en een vriend kan zijn, is dat mooi meegenomen. Die er beeldig uit kan zien zonder snot-, modder- of broodbelegvlekken in zijn kleding.

En als ik behalve dat óók nog genoeg tijd kan vrijmaken om mijn werk goed uit te voeren… ja, dat zou wel echt perfect zijn. Want dat vind ik ook wel echt belangrijk. En het huis en de rekeningen wil ik natuurlijk niet allemaal aan mijn lief overlaten, dus daar moet ook nog een beetje tijd voor overblijven.
Leuk bedacht allemaal, maar dat kan alleen als je tijd vrijmaakt om ook jezelf ergens nog terug te zien vinden. En dan ook graag nog weet te herpakken. Misschien had ik het beter als voornemen voor 2018 moeten stellen. Of beter nog: 2020.

2017 is nog geen week oud en ik moet nu al toegeven dat ik het gewoon allemaal niet kan loslaten. Ik wil het allemaal, waardoor ik het ook allemaal waarschijnlijk maar half doe. Niet bepaald ideaal dus. Misschien had ik het beter als voornemen voor 2018 kunnen stellen. Of beter nog: 2020. Maar goed, ik heb een kind én een man die onvoorwaardelijk van me houden. Dat geeft toch net dat beetje rust. Proost dan maar!

Plaats reactie

De Archiefkast