PosiTief Op.

P

Er zijn een aantal dingen die je nooit maar dan ook nooit moet zeggen tegen iemand met zelfmoordgedachten. ‘Jeetje, wat egoïstisch eigenlijk’ is er zo eentje. Of: ‘weet je wel niet hoeveel verdriet je mensen daarmee doet?’ Niet alleen stompzinnig en tactloos om te zeggen, je duwt er iemand waarschijnlijk ook nog dieper de put mee in. Ik heb ze de afgelopen weken -hoe goedbedoeld soms ook- allemaal voorbij horen komen. Stuk voor stuk. Met als irritantste wat mij betreft op nummer één: ‘doe toch eens een beetje positief Eric’… Echt waar.

Tsja, alsof ik gewoon even naar de plaatselijke grootgrutter loop en zeg: ‘doet u mij maar een dozijn positiviteit alstublieft. En kan ik alvast een bestelling doen voor volgende week??!’ Zo’n misplaatste opmerking versterkt onwijs mijn gevoel dat positief denken steeds meer en meer de norm geworden is. Dat je -ongeacht hoe het leven soms loopt- van het beste uit moet gaan. Ik heb me er jáááren aan geschikt, maar heb dus besloten me simpelweg niet meer tot het doen van loze en neppe uitspraken te laten verleiden. Sommige dagen zijn gewoon kut, andere momenten zijn nóg meer bagger. Laten we daar vooral niet al te spastisch over doen. Vind ik.

Als mijn liefje vraagt: ‘wat zullen we vandaag doen?’, kan ik quasi nonchalant antwoorden: ‘ik ga mezelf vanmiddag ophangen en jij?’

Maar ja, ik draaf natuurlijk metéén weer door in mijn vers ontdekte openheid. Als mijn liefje vraagt: ‘wat zullen we vandaag doen?’, kan ik quasi nonchalant antwoorden: ‘ik ga mezelf vanmiddag ophangen en jij?’, tot zijn (misschien best logische) irritatie. Of als een vergadering op mijn werk te lang duurt zeg ik tegen een collega: ‘Jezus, als ik hier nog tien minuten langer moet zitten dan zet ik deze pen in mijn pols’. Grappig? Ja, ik geloof heel erg van wel. Diep triest? Ook daar ben ik het enorm mee eens. En misschien niet geschikt voor elk publiek.

Niet iedereen hoeft namelijk op elk willekeurig moment van de dag mee te genieten van mijn sores en ik hoef het ze ook heus niet door de strot te duwen bij elke gelegenheid die ik krijg. Dus zet ik de grappen in het echte leven voorlopig even in de ijskast en beperk ik me tot de schrijfsels op deze plek. Maar pas op hoor, ik blijf wél gewoon verkondigen dat het wat minder met me gaat of als een dag een zwart randje kent. Wat ik ben een enorm groot voorstander van negatief denken geworden. En dan vooral het delen daarvan.

Ik geloof namelijk dat het enorm kan helpen om af en toe uit te spreken dat iets niet zo lekker loopt. Of dat nou je baan is, je gezinsleven dat je he-le-maal gek maakt of dat ene feestje waar je eigenlijk écht je gezicht zou moeten laten zien, maar waar je totáál geen zin in hebt. Eenmaal uitgeraasd en van een afstandje kijkende zie je dan later namelijk veel beter waar je het allemaal voor doet en waarvoor je toch iedere dag weer je bed uitstapt. PosiTief Op is mijn motto dus these days. Geen taboe meer voor een beetje (of een heleboel) neerslachtigheid, want het kan daarna écht alleen maar beter worden. Daar blijf ik althans toch maar gewoon op hopen.

1 reactie