Party in the USA.

P

Als kleine Eric wist ik nog niet zo heel erg veel, maar één ding stond als een paal boven water: ik moest en zou bij de televisie gaan werken. Een wereld die heel speciaal en bijzonder was, daar wilde ik elke dag zijn. Inmiddels kunnen we concluderen dat díe missie geslaagd is, maar dat bijzondere is er wel écht een beetje vanaf. Want tsja, zo’n magische tv-studio met bijbehorende BN’ers is na zo’n vijftien jaar in de business toch wat gewoontjes geworden. Maar gelukkig is daar Amerika, zelfs voor ietwat verwende en verzuurde tv-makers zoals ik het paradijs.

Met een koffertje vol outfits en een hoofd vol torenhoge verwachtingen vloog ik elf uur lang naar Los Angeles. City of Angels, letterlijk en figuurlijk in mijn geval.

Of ik naar The States wilde. Voor RTL Boulevard. Om niemand minder dan Justin Timberlake en Anna Kendrick te interviewen. Dat gegeven alléén was al harde plasserwerk genoeg, maar dit alles vond óók nog eens plaats in Hollywood. The place to be voor het grote amusement en entertainment. En dus geschiedde: met een koffertje vol outfits en een hoofd vol torenhoge verwachtingen vloog ik elf uur lang naar Los Angeles. City of Angels, letterlijk en figuurlijk in mijn geval.

En hoe was het? Een tikkeltje viezig. Veel daklozen langs de snelweg. Maar verder: Oh My God wat een paradijselijke plek. Alles wat je ziet schrééuwt namelijk showbizz. En is grootser dan groots. Of het nou het bizarre hoofdkantoor van DreamWorks was, (waar ze fonteinen en watervallen hebben aangelegd om het geluid van de highway te verbloemen) of het gigantische studiocomplex van Warner Bros (waar de complete set van het koffiehuis van Friends te bezoeken is): ik heb het overal uitgegild van pure hysterie. The sky is the limit in Hollywood en daar voelde ik me dan ook -verrassend genoeg- meteen thuis.

Stiekem vond ik het wel een opluchting om van de ene verbazing in de andere te vallen. Die kleine en enthousiaste Eric van vroeger bestáát dus nog ergens. Pfew. Het is namelijk écht heel erg makkelijk om in de stress en drukte van alledag te vergeten dat je toch maar mooi je droom leeft. Toen ik dan zag hoe dat duizend keer beter en machtiger wordt gedaan aan de andere kant van de enorme plas, besefte ik ook meteen dat ik gelukkig nog grotere dromen kan hebben: hier kom ik namelijk snel terug en hier ga ik óók ooit een klusje doen. Werken dus. Want hoe cool zou het zijn om mijn eigen parkeerplaats bij een studio lot te hebben? Of het uitkomt valt te betwijfelen, maar dat maakt nog niet eens uit: dromen zijn er om in te geloven, dat is het belangrijkste.

En één van mijn diepste wensen heb ik sowieso al kunnen afstrepen tijdens deze trip: ik heb na vijfendertig jaar ein-de-lijk het originele huis van Blanche, Rose, Dorothy en Sophia bezocht: dat van The Golden Girls dus. Fictief woonden de dames in Miami, maar in werkelijkheid vonden de opnames plaats in Los Angeles. En werd daar een echt huis gebruikt voor de zogenaamde buitenshots. Na al die jaren is dat huis nog steeds een enorme trekpleister voor fans en helemaal bizar: het ziet er nog precies hetzelfde uit als in 1985. Dit was denk ik het moment waar ik het allerhardst geschreeuwd heb, in Amsterdam konden ze me waarschijnlijk nog horen. Met gemak.

Ongelofelijk eigenlijk, dat na één bliksembezoekje van drie dagen iets meteen tot je favoriete plek ter wereld gebombardeerd kan worden. Of nou ja, op het thuisfront na misschien. Want hoe enorm ik me ook op mijn gemak voelde in Hollywood, ik was er toch redelijk alleen op de wereld. En zonder iemand om iets mee te delen, is zo’n ervaring toch net een tikkeltje minder intens. Maar dat geeft niks, daarmee is het volgende item op mijn bucketlist meteen geboren: met man en kind naar Amerika. En dan dus níet voor een vakantie, maar gewoon voor een jaartje. Of tien. Dream Big Or Go Home dus. Ik ging nu voor allebei, maar met dat eerste als uiteindelijke doel. 🌴🤩🇺🇸

Plaats reactie

De Archiefkast