Papa.

P

Het is één van de eerste woordjes die onze kleine man er tussen ‘auto’ en ‘bal’ in uit weet te sputteren: ‘Papa’. In eerste instantie zegt ie het tegen alles: van stoeptegels tot de prullenbak, zo’n beetje elk object is ‘papa’. Inmiddels hebben we een beetje geoefend en zijn we dan toch wel op het punt dat ík zijn papa ben. En die andere man in huis trouwens ook, want ons kind heeft toevallig twee papa’s. Vol liefde kijkt hij met die bijzondere blik in zijn ogen alsof wij er altijd voor hem zijn. Want tsja, daar ben je nou eenmaal vader voor geworden toch?

Papa. Voor veel kinderen de normaalste zaak van de wereld. Een man die je leert fietsen, vallen, opstaan en waardoor op latere leeftijd je wenkbrauwen aan elkaar groeien. Die basisbeginselen heb ik van mijn vader ook nog meegekregen, maar nog voor ik de eerste tekenen van de puberteit begon te vertonen, was ie weg. Vertrokken naar een andere vrouw. In eerste instantie was hij er op de achtergrond nog wel een beetje, maar niet echt. Zijn prioriteiten lagen bij vrouw 2, inmiddels gezin 2. Au. Het gevoel dat je niet meer op het prioriteitenlijstje van één van je ouders voorkomt, is misschien wel het allerergste ooit. ‎Want mijn vader is niet dood, hij loopt ergens rond en leeft zijn leven, maar wij spelen daar geen enkele vorm van betekenis meer in. Crazy shit vind ik dat.

Twintig jaar geleden is het inmiddels, en die ergste pijn is wel verdwenen. Of nou ja, dat dacht ik altijd. Want niets haalt je toch al vertroebelde mentale staat onderuit als de geboorte van een kind. Zeker je eerste kind. Ik hoefde maar naar dat onschuldige en afhankelijke lijfje te kijken en ik kon spontaan in huilen uitbarsten. Dat kan ik nog steeds trouwens, en doe ik dan ook best regelmatig. Alles wat ik als kind al niet begreep over de situatie, komt nu in een nóg ander perspectief te staan: hoe kan je in hemelsnaam weglopen van je eigen kind? In welk stadium van hun leven dan ook?

Van mijn diploma-uitreiking tot mijn trouwdag, mijn vader heeft zijn gezicht nooit meer ergens laten zien. En ook bij de belangrijkste gebeurtenis uit mijn leven speelt hij geen enkele rol. Pijnlijk, ja. Verdrietig ook. Maar het sterkt mij vooral in de gedachte dat ik dit kan. En niet een klein beetje ook, ik ga hier goed in zijn. Beter dan mijn eigen ‘papa’. Want welke fouten ik misschien ook ga maken in de opvoeding, weggaan is er absoluut geen van. Nooit. Mijn zoon mag zich tot wanneer hij maar wil vastklampen aan één van zijn twee papa’s, of allebei, want wij zullen er altijd voor hem zijn, wat er ook gaat gebeuren. Als iemand die niet had gedacht ooit vader te worden en waar de kansen om dat te worden ook niet echt voor het oprapen lagen, ben ik meer dan dankbaar voor dit ultieme wonder. En neem ik mijn rol als vader vanzelfsprekend behoorlijk serieus. Gelukkig maar.

tumblr_o3znzrdYQL1thd9h1o1_1280

Deze column verscheen ook online bij Fabulous Mama & Family op 14-03-2016.

Plaats reactie