Op.

O

Het pingeltje is allang gegaan en het lampje knippert al een hele tijd, maar je denkt het nog wel te redden tot aan het tankstation. Helaas, daar sta je dan met een lege tank op dat drukke kruispunt. Of je iPhone geeft dat irritante bliepje steeds, maar ja, je bent te druk om ‘m op te laden en met een harde black-out verdwijnt al het licht uit het schermpje. Situaties die we allemaal kennen en toch steeds weer laten gebeuren. Daarom neemt het aantal mensen met een burn-out nog steeds toe. Na een veel te hectisch bestaan is de brandstof op. En de batterij is meer dan leeg. Duisternis.

De oplossing van een burn-out is helaas iets minder simpel dan een stekker in het stopcontact steken of een flinke wandeling met een jerrycan vol benzine maken. Vooral omdat niemand het als een echt probleem ziet, want er is aan de buitenkant niets te zien. Met een hoofdwond ben je zielig, met een gebroken been ook. Met een burn-out ben je een aansteller die gewoon een nachtje goed moet slapen. Bedrijven trekken hun handen het liefst zo snel mogelijk van je af. Het is een eng woord geworden. Terwijl het waarschijnlijk toch echt je jarenlange inzet voor je baas is geweest waardoor je nu compleet op en uitgeput bent. Het zijn namelijk nooit de mensen die de kantjes er vanaf lopen die de diagnose burn-out voor hun kiezen krijgen.

Dus. Daar zit je dan. Thuis. Je weet je geen raad met jezelf. Familie en vrienden gaan gewoon door met hun drukke levens, dus val je al snel buiten de boot. Voor je baas ben je maar lastig en die neemt trouwens nul verantwoordelijkheid voor je situatie. Eigen schuld. Kort gezegd: de samenleving spuugt je uit. Kut voor je, had je maar kanker gehad, dat begrijpen we tenminste en daar kunnen we iets mee. Maar een burn-out is helaas niet iets wat met een pil of kuurtje op te lossen is. Het is geen kwestie van een weekendje uitwaaien aan zee. Het is een langdurig proces waar sommige mensen nooit helemaal van herstellen. De stekker van de oplader moet je hele leven in het stopcontact blijven zitten zeg maar.

Een burn-out is niet kort door de bocht te benaderen. Het is een aandoening waar mensen voor eeuwig kapot aan kunnen gaan als niemand ingrijpt. En zonder begrip kom je als patiënt al helemaal nergens. Laten we daar in deze Week van de Werkstress (vreselijke term!) eens stil bij staan. Beseffen dat ten onder gaan aan de keiharde eisen die de samenleving in deze tijd aan je stelt geen kattenpis is. En dat degene met die burn-out zichzelf al uitgeblust genoeg voelt en niet ook nog eens de kritiek van de hele wereld op zijn of haar schouders wenst te dragen. Want laten we elkaar geen mietje noemen, daar is het hele gezeik uiteindelijk mee begonnen.

Plaats reactie