Ontspoord.

O

Ruim 1800 mensen plegen er in Nederland jaarlijks zelfmoord, omgerekend zijn dat er dus zo’n vier per week. De meeste slachtoffers kiezen voor ophanging, maar één op de tien gaat liever voor een levensbeëindiging op het spoor. Dat vind ik best weinig, want het lijkt me van alle opties de minst pijnlijke manier om te gaan. Lekker snel, zonder al te veel gedoe is het voorbij. Of nou ja, voor de persoon die niet meer wil leven dan hè? Voor de machinist en de talloze reizigers die uren nergens naartoe kunnen is het leven ook een moment toch iets minder prettig.

Irritatie. Dat is de eerste emotie die bij me opkomt. Mijn planning komt in de war en dat vind i‎k dan dus egoïstisch en vervelend van die persoon. Die het leven zo ondraaglijk vond dat ie niet meer wilde leven. Afschuwelijk dus dat het mijn eerste gedachte is. Ik reis vaak op het traject Arnhem-Utrecht en daar lijkt het wel Zelfmoord Centraal af en toe. Bij Wolfheze zit een behoorlijk heftige psychiatrische instelling vlak bij de spoorlijn en daar glippen de nodige gekkies dan ook het spoor op. Ik weet niet wat er eerder was, het spoor of die instelling, maar sowieso geen al te best idee. Of juist wel? Het zorgt er namelijk wel voor dat mensen die om welke reden dan ook niet meer willen leven een kans hebben om er uit te stappen, maar wellicht is er een meer humane manier te verzinnen.

Als mensen uitbehandeld zijn is er in de psychiatrie eigenlijk niemand die ervoor kiest om de patiënt uit zijn lijden te verlossen. Het kán wel, de Nederlandse euthanasiewetgeving maakt namelijk geen verschil tussen lichamelijk en mentaal ondraaglijk lijden, maar in de praktijk is een psychische stoornis wel moeilijk vast te stellen. Patiënten slijten vervolgens jaren en jaren weg in een instelling om dan soms hun kans schoon te zien en met een harde klap voor een aanstormende trein overal van af te zijn. Helemaal alleen, gedreven door wanhoop. Waarom kan zo iemand niet afscheid nemen van het leven omringd door zijn of haar familieleden, warm in een bed. Ik bedoel, als iemand ongeneeslijke kanker heeft, of welke ziekte dan ook, bestaat er de mogelijkheid om die persoon niet langer te laten lijden. Misschien moeten we deze mentale problematiek eens wat hoger op onze agenda gaan zetten.

Op dit moment van schrijven zit ik in de trein. Een andere trein dan gepland, want ik reis om. Op het gebruikelijke traject zijn namelijk mensen stukjes vlees en botten van het spoor aan het schrapen. En krijgt een machinist slachtofferhulp omdat hij net iemand uiteen heeft zien spatten voor zijn neus. Reizigers zitten uren vast in een stilstaande trein omdat één iemand de behoefte had om niet meer te leven. Een persoon die voor nabestaanden nooit herkenbaar kan zijn, waar niet meer echt afscheid van genomen kan worden. Of ja, van een hoopje vlees, alleen dat is er dan nog van je over. We maken er grappen over, vinden het vervelend en nieuwssites maken er niet eens meer melding van. Het is normaal geworden, de standaard. Het leven dendert gewoon door, net als de trein uiteindelijk ook weer gaat rijden. Laten we zelfmoord bespreekbaar maken. En alles doen om het niet zo ver te laten komen. Te beginnen met hogere hekken langs het spoor, scheelt toch al iets.

Plaats reactie

De Archiefkast