(On)Geschikt.

(

Een gewillig eitje en één zaadje met een soort van richtingsgevoel: meer is er niet voor nodig om een kind op de aarde te zetten. Een fatsoenlijk nadenkend mens zou er enige emotionele stabiliteit, financiële zekerheid en een flinke portie normen en waarden aan toevoegen, maar dat hóéft niet. Zelfs een vragenlijstje afwerken of je eigenlijk wel geschikt bent als ouder is er niet bij, een keertje onveilig ketsen kan al genoeg zijn. En daarom worden er op dagelijkse basis een behoorlijk aantal kinderen geboren die er eigenlijk nooit hadden moeten zijn.

Laat ik duidelijk zijn: ik gun werkelijk elk kind een leven en ik gun ook iedereen een gezin. Maar het zou best prettig zijn als mensen íetsje langer na zouden denken over een levensveranderende beslissing als een zwangerschap. Voor ons was het niet anders. Met alleen maar zaadjes kom je ver in het leven, maar niet tot het verwekken van een baby. Dus voordat wij het hele traject ingingen, hadden we er tenminste goed over nagedacht. We wilden het niet alleen, maar we konden het ongeboren mensje ook nog eens een fatsoenlijk nest geven.

Dat vonden wij niet alleen; de Raad voor de Kinderbescherming vond het ook. Die keurde ons, na verschillende gesprekken en bezoekjes, officieel goed. Vragen als ‘Wat maakt je een goede ouder?’ en ‘Hoe reageer je op situatie zus en zo?’, kwamen voorbij. Dat is hun taak uiteraard, maar het voelde af en toe behoorlijk frustrerend om door een molen van instanties te moeten voor een baby. Terwijl elke doorgesnoven tokkie met een alcoholverslaving zich zonder enige goedkeuring vader of moeder mag noemen.

Een licentie om een kind te krijgen. Eigenlijk zou iedereen die eerst moeten aanvragen. Dan komt er een instantie bij je thuis, die bekijkt hoe je woont en leeft en of daar wel genoeg ruimte is voor zo’n klein, machteloos baby’tje. Bij goed gedrag krijg je een vergunning om een kind te krijgen, bij geen voldoende moet je dingen aanpassen zodat je uiteindelijk wél geschikt bent. Net als het zakken voor je rijbewijs dus: je gaat net zo lang door tot je slaagt.

De garantie voor het zijn van een goede ouder is er nooit, maar dat de basis tenminste goedgekeurd is door mensen die er verstand van hebben, scheelt toch al een stuk. En zo moet het bij elk kind dan opnieuw. Wellicht draaf ik een tikkeltje door, maar voorkomen is ook in dit geval nou eenmaal écht beter dan genezen.

Deze column verscheen ook online bij Fabulous Mama & Family op 30-05-2016.

Plaats reactie

De Archiefkast