Oma.

O

Mijn moeder kwam afgelopen weekend met een stamboom op de proppen. Of we allemaal onze vingerafdruk achter wilden laten op dat stuk papier, met een tekening van een boom erop. Een grappig gegeven, want ons gezin lijkt eerder op een gatenkaas dan een boom, maar ik deed het natuurlijk graag. Mijn geliefde deed het ook en onder onze twee vingerafdrukken kwam uiteindelijk die van Stach. Onze zoon. Het gezinnetje dat wij sinds september 2014 vormen. Een hysterisch moment, want tsja, laat een kind van anderhalf iets doen waar hij helemaal geen zin in heeft en je hebt de poppen aan het dansen. Maar goed, het kleine vingerafdrukje stond er, op een verdieping van de stamboom waarvan ik niet dacht dat ie ooit gevuld zou worden. Of nou ja, met iets anders dan twee kattenpootjes dan. Maar hij is er, fantastisch voor ons, maar ook voor hemzelf. Want hij heeft maar geluk met zijn twee vaders.

Terwijl ik naar de stamboom kijk, gaat mijn oog langzaam naar mijn moeder. En naar haar ogen, of beter gezegd: de blik die ik in haar ogen zie. Ze ziet me niet staren, want ze heeft alleen maar oog voor Stach, haar allereerste en tot nu toe enige kleinkind. Ik realiseer me dat bij de geboorte van hem, zij ook geboren is als oma. Een rol die ze met verve vervult, maar waarvan ik weet dat ze die niet verwacht had. Of in ieder geval niet nu al, in deze fase van haar leven… en al helemaal niet via mij. Maar het past haar goed. Meer dan goed zelfs. Ze is beschermend, lief, kan hem tot op het bot verwennen en is degene waarvan hij het woord ‘koekje’ geleerd heeft. Als Stach na een dagje oma thuiskomt kan ik de parfum van mijn moeder soms na twee dagen nog steeds op hem ruiken. Dat ie goed geknuffeld is spreekt dan dus redelijk voor zich.

Ik kan me er geen voorstelling van maken hoe het moet zijn om opa of oma te worden. Het ouderschap is zoiets bizars en wonderlijks, misschien is het gegeven dat je eigen kind óók weer een baby krijgt wel veel heftiger. Eigenlijk heb ik het daar nooit met mijn moeder over gehad, die zet ik op het vragenlijstje voor de volgende keer dat ik haar zie. Die kan niet lang op zich laten wachten, want sinds die kleine man er is, is mijn moeder weer diehard mijn leven binnengevlogen. Natuurlijk nog steeds als mijn moeder, maar vooral als oma van mijn kind. Want er is iets bijzonders met die twee. Mijn moeder heeft niet alleen nog maar oog voor Stach, hij ziet ook niemand anders meer als oma er is. Herkenbaar, want ik vond het vroeger, behalve thuis, nérgens zo fijn als bij mijn oma, m’n moeders moeder dus. Ik was ook háár eerste kleinkind, dus ik had een bijzonder plekje in haar hart zei ze altijd tegen mij. Mijn oma is er al een hele tijd niet meer, maar die extreme liefde ben ik nooit vergeten. Die voel ik nog steeds. En sinds anderhalf jaar zie het ook weer live voor me, precies net zoals vroeger, tussen mijn moeder en mijn zoon. Die allebei toch ook een behoorlijk gedeelte van míjn hart gereserveerd hebben, dus eigenlijk is het liefde to the max. En dat is waar het uiteindelijk om draait. Onze stamboom is misschien een beetje scheef, met afgebroken takken en daardoor anders dan anders, hij is perfect zoals ie is.

tumblr_o3mufdMEbr1thd9h1o1_1280

Plaats reactie