Next Chapter.

N

Het begon voor Walt Disney ooit met het vertellen van klassieke sprookjes zoals Sneeuwwitje, Belle & het Beest, Aladdin en De Kleine Zeemeermin. Magisch, mooi en zoals we nog nooit eerder hadden gezien. Maar op een gegeven moment droogde die bron van inkomsten een beetje op en ging Disney een andere richting op, bijvoorbeeld met het maken van computer geanimeerde Pixar-films zoals Toy Story. Maar ja, al die Disney Classics lagen daar maar een beetje te verstoffen en dat vonden ze maar zonde bij The House of Mouse. Dus bedachten ze eind jaren negentig iets: ze kwamen met superslechte sequels op bestaande films. De Kleine Zeemeermin 2 en 3, Assepoester 2 en 3, 102, Dalmatiërs, allemaal niet om aan te gluren en verschenen direct op dvd, maar toch weer extra geld in het laatje en kost geen drol om te maken.

Tegenwoordig pakken ze het anders aan en maken ze van hun catalogus aan tekenfilms nu daadwerkelijke films. Alice in Wonderland was daar het eerste grote succes van, later dit jaar komt daar een vervolg op. Maar ook Cinderella verscheen al in de bioscoop en ook Maleficent was als aftakking van Doornroosje een perfect voorbeeld van creatieve armoede meets groot succes. De komende jaren zijn we overigens nog niet van deze strategie af, want onder andere Pete’s Dragon, The Sword and the Stone, Dumbo, Pinocchio en Beauty and the Beast staan nog op het te produceren lijstje van Disney. Maar als allereerste is The Jungle Book aan de beurt, die ging afgelopen week in première.

En ik moet er toch aan wennen hoor, die pratende dieren in films. Met echte mensen erin. Ik vind het namelijk toch echt een stuk geloofwaardiger als een beer en een tijger met elkaar praten als ze getekend zijn. Maar goed, in The Jungle Book zijn naast Mowgli, die overduidelijk een echt mens is, geen echte dieren gebruikt. Alle wilde dieren zijn digitaal tot leven gewekt en dat zie je toch een beetje, waardoor het geheel uiteindelijk heel erg sprookjesachtig aandoet. De magie van de tekenfilm is bewaard gebleven, ook best een prestatie. Ik vind het stiekem wel wat en vind het, in tegenstelling tot eerdergenoemde actie in de jaren negentig, niet eens zo’n heel erg belabberde richting die ze opgaan bij Disney. Mijn zegen hebben ze deze keer.

Plaats reactie

De Archiefkast