Naakt.

N

Mijn teerbeminde echtgenoot Silas is fotograaf. Dat betekent niet alleen dat ik al tien jaar ben voorzien van prachtige kiekjes op de belangrijke -en minder belangrijke- momenten in ons leven, ik mag ook af en toe fungeren als wandelend testshot tijdens een fotosessie in huis. Geen gemakkelijke opgave overigens, want er staan weinig mensen zó ongemakkelijk en gegeneerd voor een fotocamera als ik. Want hoe vrolijk, blij en blakend vol zelfvertrouwen ik voor de buitenwereld misschien door het leven huppel, in de spiegel zie ik zelf vooral een hoopje ellende. Laat staan dat je dat stukje prut dan ook op de gevoelige plaat moet zien vast te leggen.

Dat proces heeft nogal eens wat hangen en wurgen opgeleverd in het verleden, tot semi-ruzies aan toe. Maar tegenwoordig gaat het ons echt goed af. Ik doe eigenlijk gewoon wat hij zegt. Met als resultaat dat er steeds betere en professionele foto’s van mij verschijnen, waar ik me steeds minder voor schaam. Sterker nog: ik geef stukje bij beetje meer van mezelf bloot. Letterlijk in dit geval. En dat beperkt zich niet alleen tot die fotocamera. Kwetsbaarheid is een beetje het thema van mijn algehele leven momenteel.

Want tja, als ik in een column of tijdens een interview openlijk vertel over mijn problemen, onzekerheden of m’n strubbelingen, dan stel ik me natúúrlijk kwetsbaar op. Ik geef mezelf bloot en ben daardoor enorm vatbaar voor oordelen en reacties van het publiek. Maar hoeveel denk je dat die reacties me kunnen schelen? Juist, helemaal niets. Des te moeilijker vind ik het om me thuis op die manier bij de ballen te grijpen. Ondanks dat ik weet dat die kwetsbaarheid mijn lief en mij dichter bij elkaar kan brengen en ons kan helpen om vrijer en gelukkiger te zijn met elkaar. Ik zie enorm graag de emotionele kwetsbaarheid van mijn liefje, maar die van mezelf stop ik -tegenover hem althans- het liefst zo diep mogelijk weg.

Ik heb elke dag het idee dat mijn liefje niet meer van me zal houden als hij weet hoe ik daadwerkelijk in elkaar zit.

‘Maar waarom dan toch lieve Eric?’, hoor ik je denken. Simpel: omdat ik mezelf niet goed genoeg voel. Ik heb elke dag het idee dat mijn liefje niet meer van me zal houden als hij weet hoe ik daadwerkelijk in elkaar zit. Ondanks dat ik heus wel beter weet inmiddels, denk ik dat ik eigenlijk niet goed genoeg ben om lief te hebben. En die overtuiging is vrij dodelijk, niet alleen thuis, maar ook voor mijn zelfvertrouwen en algehele levensgeluk. Alsof je geen verbinding meer hebt met de rest van de wereld. Zoals een YouTube-filmpje dat plotseling stopt en niet meer verder gaat. Die constante frustratie is niet alleen vervelend, het doet ook gewoon pijn als het om je gevoel gaat.

En daar schaam ik me dan weer enorm voor. Maar ook voor het feit dat ik niet zo perfect ben als ik zou willen, dat ik niet de briljante supermens ben die ik voor mezelf als onhaalbaar doel gesteld heb, voor mijn lichaam, voor dat ik het leven soms niet meer zie zitten en dat ik sommige mensen af en toe teleurstel. Maar ik heb dus besloten om die schaamte juist te delen, niet alleen met ‘de wereld’ via het schrijven, maar juist ook met degene die me het meest kan helpen met het bestrijden van die gedachten: mijn liefje. En juist door me zo kwetsbaar op te stellen verdwijnen die gedachten steeds vaker naar de achtergrond. Omdat ze er mogen zijn. Net als ik trouwens. Ik mag er zijn. In welke vorm dan ook. Inclusief sproeten op mijn borstkas en hier en daar een krasje op mijn ziel.

Ik mag er zijn. In welke vorm dan ook. Inclusief sproeten op mijn borstkas en hier en daar een krasje op mijn ziel.

Juist het blijven hangen in die schaamte brengt me eigenlijk helemaal niet verder, ontdek ik zo langzamerhand. Steeds blijven denken dat je het niet waard bent om lief te hebben is onzinnig, want dat ben je wel, ik ook. Maar door me kwetsbaar op te stellen vóel ik het ook, want iets weten en het vervolgens ook voelen zijn toch twee totaal verschillende dingen. En door het openstellen van mijn gedachtestroom en het niet alleen fysiek, maar ook mentaal kwetsbaar durven zijn bij mijn geliefde, gaat die relatie naar weer een ander niveau: verbinding. De pijn en de schaamte zijn dan niet ineens magisch weg, maar je deelt het. En dus bestaat het. Dat is fijn. En dat is dan ook precies wat je op deze ‘naakte’ foto’s te zien krijgt. Vertrouwen, verbinding… een connectie. Dat levert niet alleen prachtige plaatjes op, de binnenkant komt steeds dichter in de buurt van de buitenkant. And that’s a first.

 

Illustratie: Studio Zaterdag

1 reactie

De Archiefkast