Mondkapsones.

M

Gezichtsbedekkende attributen: tot in den treure hebben wij Nederlanders ons ertegen verzet en nu is het al maanden voor ons allemaal dagelijkse kost. En hoe rustgevend het misschien ook is dat er deze keer geen god of andere geloofsovertuiging is die een gedeelte van de mensheid verplicht tot het dragen van de angstaanjagende lapjes, moet ik eerlijk bekennen dat ik me lange tijd tegen ‘Het Mondkapje’ heb verzet. Alleen de gedachte aan het non-stop inademen van mijn eigen vieze en vuile adem, zorgde er spontaan voor dat ik tussen m’n oren zo’n beetje alle corona-kenmerken voelde opdoemen. Maar inmiddels zijn we een paar maanden onderweg en ik kan niet anders concluderen: don’t knock it till you try it is een behoorlijk passende uitspraak in dit geval.

In een wereld waar we dankzij internet en social media zo’n beetje alles van elkaar weten, vraag ik me nu toch regelmatig af wat voor smoelwerk zich onder dat blauwe, zwarte of regenbooggekleurde stukje stof begeeft.

Gek hoe snel dat kan gaan eigenlijk. Want vond ik ‘Het Mondkapje’ eerst nog vooral écht iets voor de overhysterische en paniekerige Aziaten, daarna voor de angstige ouderen en weer iets later voor de iets te ver doorgeslagen hipsters, het moment dat we ons allemáál tegelijkertijd zonder kap niet meer mochten vertonen in openbare plekken, ging de knop vrij snel om. Het geeft namelijk behalve een compleet andere dynamiek tussen mensen op straat (niemand vergelijkt mondkapjes met elkaar, of als mensen dat wel echt doen: wat stom), eindelijk zijn we allemaal dus gelijk nu. Oppervlakkige mooi- en lelijkheid is in één klap weggesaneerd door dat vervelende virus waar we nog steeds mee te maken hebben. Het geeft daarnaast ook weer een stukje mysterie aan de mensheid. Want in een wereld waar we door internet en social media zo’n beetje alles van elkaar weten, vraag ik me nu toch regelmatig af wat voor smoelwerk zich onder dat blauwe, zwarte of regenbooggekleurde stukje stof begeeft. Ik maak er maar gewoon een raadspelletje van, hoe beangstigend de wereld er soms ook uitziet nu.

Daarnaast heeft een wereld met ‘Het Mondkapje’ vooral één belangrijk voordeel voor een vrij autistische en atypische zak zoals ikzelf: alle emotie in je gezicht is uitgeschakeld. Meteen. En dat is voor iemand die niet altíj́d als een enorm stuk chagrijn de wereld in wil kijken, maar het stiekem toch in de meeste gevallen doet, oprecht een verademing. Want mijn briesende blik valt minder op, evenals m’n er als een treurwilg slap bijhangende gelaat. Ik heb daar overigens ook de perfecte oplossing voor gevonden: een mondkapje met een brede smiley erop. Iedereen denkt dat je blij bent, no matter what. En als ik dan écht in een intense kutstemming ben waarbij serieus elk levend organisme bij me uit de buurt dient te blijven, draag ik ‘m gewoon ondersteboven. Hoe makkelijk kan het leven zijn? Een soort vermomming voor altijd vind ik het. Waarbij mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde uiteindelijk enorm stijgen op straat. Niet écht een goed teken waarschijnlijk, maar ik neem deze mondkapsones gewoon voor lief.

Op anderhalve meter afstand en met zo’n enorme stoorzender rondom je lippen is een gesprek helemáál niet op gang te houden. Dus hoef ik daar ook nimmer meer geforceerd mijn best voor te doen.

O! En dan vergeet ik bijna een nóg groter voordeel dan de emotie-onzichtbaarheid: het feit dat zo’n beetje elke sociale interactie totáál onmogelijk is met ‘Het Mondkapje’ op je snufferd. Het verplichte praatje bij de bakker, het schoolplein of in een willekeurige winkelstraat: op anderhalve meter afstand en met zo’n enorme stoorzender rondom je lippen is een gesprek helemáál niet op gang te houden. Dus hoef ik daar ook nimmer meer geforceerd mijn best voor te doen. Big like. Ik vind gesprekken thuis, met vrienden of op m’n werk soms écht al lastig genoeg door mijn vrijwel niet-bestaande spanningsboog, het feit dat nietszeggende gesprekjes met volslagen vreemden nu eventjes tot het verleden behoren is misschien wel de ultieme silver lining van deze voortslepende pandemie. Sterker nog: wellicht is het een idee voor de grote modehuizen om de lapjes voortaan standaard in hun collecties op te nemen. Als dé trend voor 2022, 2023, 2024 en alle jaren die volgen. Met één bonustoevoeging: een soort luchtklepje om die verschrikkelijke knoflookdamp na een avondje tafelen te neutraliseren. Wat dat betreft zullen de tandartsen -net als ik- óók voorlopig nog geen afscheid van ‘Het Mondkapje’ willen nemen, want niets schreeuwt de hele dag meer om tanden poetsen dan je eigen rondcirculerende adem. En schrale lippen is trouwens óók iets wat in 2020 achtergebleven is, want dat schandalig overmatig opsmeren van Labello -waar ik door de jaren heen een enorme verslaving aan heb opgebouwd- kan nu zonder schaamte. Geen kip die het ziet of er enigszins aandacht aan geeft. Ik ben elke dag weer een tijdje onzichtbaar met ‘Het Mondkapje’ op m’n snoet. Kan niet wachten op het voorjaar, dan maakt een zonnebril de incognitolook wel echt af.

Illustraties: Studio Zaterdag

Plaats reactie

Sjieke Spam

Een vorstelijke behandeling krijgen als lezer? Dat kan! Schrijf je in en ontvang direct een mailtje als een nieuwe column het levenslicht heeft gezien...

Koninklijk Archief