Moederdag.

M

In een gezin met twee vaders zou je kunnen denken dat Moederdag heel stilletjes voorbij gaat. Zo van: sssst, we hebben het er niet over, dan is het vast weer maandag voor je het weet. Maar niet dus; sinds de geboorte van onze kleine Stach is Moederdag juist nog belangrijker geworden. We vieren namelijk niet alleen onze eigen fantastische moeders, maar we proosten nu ook op die van onze zoon, die er dankzij haar vrijgevigheid, kracht en uitermate sterke persoonlijkheid uiteindelijk gekomen is.

Een stelletje ongeregeld, dat is het wel. Als vreemde mensen die ene vrouw met al die mannen als harem om haar heen tussen de talloze kinderen zien lopen, denken ze wellicht dat we in de vrije jaren zeventig zijn blijven hangen. Ergens is dat trouwens misschien ook wel zo, behalve de seks en de drugs dan, maar de liefde is des te meer aanwezig.

Want het is nogal wat, hè? Geheel uit eigen vrije wil een kind baren voor twee jongens die dat nou eenmaal niet samen kunnen. Terwijl je eigen gezinnetje al helemaal compleet is, ga je gewoon nog een keer dat hele circus door. En daarna geef je de enige reden die zo’n zwangerschap de moeite waard maakt, ook nog eens weg aan die gekke gays. Daarmee begint het avontuur eigenlijk pas, want door de geboorte van Stach zijn we voor altijd aan elkaar verbonden. We zijn familie, en dan heb ik het niet over de bloedband, maar over het gevoel van bij elkaar horen. Dat in een wereld waar iedereen steeds meer op zichzelf is en we vrij weinig voor een ander over lijken ‎te hebben, wij ons prachtige verhaal kunnen blijven vertellen. En dat onze zoon behalve een fantastische moeder, ook nog een hele bonusfamilie heeft. Je kunt namelijk nooit genoeg mensen hebben die van je houden, denk ik altijd.

Want ik zeg het eerlijk: toen ik vroeger als klein Ericje tot de conclusie kwam dat ik verliefd werd op jongens in plaats van meisjes, was ik bang. Niet om mijn gevoelens, maar ik was er heilig van overtuigd dat ik alleen achter zou blijven. Zonder gezinnetje. Veel te dik, met twee katten en een televisie, dat idee. ‎Die katten zijn er wel gekomen, een bierbuikje ook, maar dat ik onderdeel ben geworden van een écht gezin is voor een heel groot gedeelte te danken aan de moeder van onze zoon. Dus tuurlijk zegt Stach mama tegen haar, en tuurlijk maakt hij een prachtige papieren spiegel voor zijn moeder. Want ook al heeft ie in het dagelijks leven twee papa’s, zijn mama zal altijd onderdeel van zijn leventje zijn. Niet alleen op Moederdag gelukkig.

Deze column verscheen ook online bij Fabulous Mama & Family op 09-05-2016.

Plaats reactie

De Archiefkast