Mister Big.

M

Er is een gloednieuwe reeks van Sex and the City in aantocht. Zónder Kim Cattrall als die iconische Samantha Jones aan boord overigens, dus helemáál zoals vroeger zal de serie nooit meer worden. En dat vind ik stom. Hoe dan ook, het was voor mij wél een perfecte aanleiding om alle zes de seizoenen en twee films over de vier vrouwen uit New York in marathonvorm weer eens te kijken. Ruim twintig jaar na de première van Sex and the City komt een mens ineens tot nieuwe inzichten. Of ik althans. Terwijl je vroeger altijd van die schattige online quizjes kon doen wie van de meiden je was -ik dacht altijd een Charlotte te zijn- ben ik nu tot de schrikbarende conclusie gekomen dat mijn persoonlijkheid eigenlijk met één personage te vergelijken is: Mr. Big. Een narcistische en onvolwassen klootzak met eeuwige bindingsangst. Dus. De overeenkomsten zijn bijna eng. Geen geruststellende of fijne conclusie kan ik je melden, hoe gelukkig Carrie -na ontelbare break-ups- ook met ‘m werd.

Oké, positief beginnen. De naam Mr. Big is ooit bedacht omdat het karakter op zou vallen als ie ergens binnenkomt. Een groot persoon zeg maar. Gelukkig kan ik me dáár ergens in herkennen als ik m’n best doe en het gigantische gebrek aan zelfvertrouwen even aan de kant schuif. Daar stopt het goede nieuws dan ook vrijwel meteen. De overige karaktereigenschappen van John James Preston (zoals Mr. Big uiteindelijk na zes seizoenen echt blijkt te heten) bestaat uit een hele waslijst aan ellende die de tand des tijds eigenlijk niet zo goed doorstaan heeft. Helaas heb ik die vervelende trekjes tóch gewoon 2021 in weten te slepen. Zonder het me al die tijd enorm beseft te hebben helaas. Een kleine bloemlezing van de vijf ergste.

EMOTIE IS EEN ZWAKTE

Mijn hart openstellen voor iemand anders. Of dat nou om m’n echtgenoot of zoonlief gaat: ik vreet nog liever mijn eigen hand op, dan dat ik íets van emotie laat zien. Dat is volgens mij -hoewel ik uiteraard veel beter weet- zwak. In plaats van een lekker potje janken of een goed gesprek vlieg ik het meestal anders aan: compleet uit mijn plaat gaan en de ene onzinnige woede-uitbarsting na de andere laat plaatsvinden. Enerzijds om opgekropte woede en frustratie en beetje lucht te geven, maar vooral: liever de slechterik uithangen zodat niemand ook maar een stapje dichterbij durft te zetten. Stel je namelijk toch voor dat ik me emotioneel bloot zou moeten geven. Dat kan ik niet hoor. Of is het eerder een kwestie van niet willen? Denk het laatste.

EEN VERBINTENIS IS IETS ENGS

Ruimte maken voor een relatie in mijn leven. Dat vind ik dus eng. Of het nou gaat om oprechte aandacht geven aan zoonlief tijdens het ontbijt of actief luisteren als mijn echtgenoot me iets vertelt over bijvoorbeeld z’n dag. Maar ook het fatsoenlijk onderhouden van vriendschappen gaat me matig af. Of het dulden van medemensen overigens ook. Alsof er geen plek voor is in mijn hoofd maak ik mezelf wijs.

ALLEEN MOEITE DOEN ALS HET ECHT NIET ANDERS KAN

Voor mijn eigen dingen kan ik het opbrengen om de nodige verantwoordelijkheid te nemen. Wil ik een eigen studeerkamer? Ik heb de spullen al in huis voordat mijn gedachtestroom voorbij is. Ben ik spontaan keihard in sportmodus? Dan maak ik daar álle tijd van de wereld voor. Voor anderen komt dat niet in me op. De keuken netjes opruimen omdat mijn liefje daar rust van krijgt? No way. Appjes beantwoorden zodat mijn vrienden en familieleden niet steeds bij hem hoeven aan te kloppen? Ho maar. Eigenlijk kom ik pas in actie als ie enorm boos op me geworden is. En zelfs dan nog schoorvoetend en onder luid protest. Niet oké.

NIET IN GEZAMENLIJKHEID DENKEN

Deze spreekt voor zich denk ik. Maar toch. Mijn teerbeminde denkt bij zo’n beetje elke beslissing die hij neemt of plannen die ie wil maken eerst aan ons gezin. Ik kwak eigenlijk alles (als ie geluk heeft) gewoon in de agenda en vertel het ‘m vervolgens ter elfde uur pas. Zonder overleg. Zoals die ene keer dat ik in de vakantie van onze zoon naar Turkije vertrok om nieuw haar op mijn hoofd te laten implanteren. Er was ondertussen geen haar op mijn hoofd om zoiets te bespreken of überhaubt aan het thuisfront te laten weten waar ik verbleef. En waarom? Daar heb ik nog niet een enorm goed antwoord op. Waarschijnlijk omdat in we, wij en ons denken na al die jaren nog steeds niet in mijn systeem zit. Op dat vlak is het na een relatie van tien jaar, inclusief een kind van zes, toch de hoogste tijd om die bedrading ook ín mijn hoofd eens definitief recht te leggen dunkt me.

EEN SLAP EXCUSES GOED GENOEG VINDEN

Of het nou om simpele dingen gaat (zoals het eeuwig en altijd over de spullen op de trap heen stappen) of toch wat meer serieuze zaken (dan denk ik aan het volledig onterecht voor rotte vis uitmaken van mijn liefje om eigenlijk helemaal niets), uiteindelijk komt er these days een excuses. Een magere sorry meestal. Voor mij is de kous daarna meteen af en gaan we door met ons leven. Net als voor de explosie. Het feit dat andere mensen wellicht behoefte hebben aan een verdere uitleg of minstens een goed gesprek, dáár denk ik niet over na. Of erger nog: ik heb er stiekem gewoon geen zin in. Want alles draait tenslotte alleen om mij toch? Eh, nee.

Vroeger zou een ‘zo ben ik nou eenmaal’ prima volstaan, maar díe Eric ben ik dankzij een aantal goede gesprekken en een vrij intensief therapietraject goddank niet meer.

Het fijne aan zo’n fictieve spiegel uit de jaren negentig is -hoe pijnlijk en confronterend ook- dat er absoluut geen ontkomen meer aan is. De vele misdragingen en het overtreden van talloze grenzen door Mr. Big in Sex and the City zijn zó herkenbaar en komen ontiegelijk binnen. Vroeger zou een ‘zo ben ik nou eenmaal’ prima volstaan, maar díe Eric ben ik dankzij een aantal goede gesprekken en een vrij intensief therapietraject goddank niet meer. Het is me kraakhelder dat er in 2021 nog volop werk aan de winkel is. Gelukkig heb ik me op Oudejaarsavond voorgenomen om dit jaar m’n grenzen te verleggen en het lijkt me ineens heel erg duidelijk waar te beginnen. Het sprookje liep voor Carrie en Big uiteindelijk namelijk lang en gelukkig af. En laat dat nou nét zijn wat ik met m’n gezinnetje wil bereiken. Myself included.

Illustratie: Studio Zaterdag

1 reactie

Sjieke Spam

Een vorstelijke behandeling krijgen als lezer? Dat kan! Schrijf je in en ontvang direct een mailtje als een nieuwe column het levenslicht heeft gezien...

Koninklijk Archief