Metaalmoeheid.

M

Wikipedia is er vrij helder over: ‘metaalmoeheid, ook wel vermoeiing genoemd, is het fenomeen waarbij een bepaald materiaal bezwijkt onder een zeer lang aangehouden dynamische of wisselende belasting. Door de druk kan er een breuk optreden zelfs als de spanningen overal (ver) onder de maximale vloei- of breukspanning blijven.’ Interessant gegeven vind ik, want met constructies wereldwijd gebeuren talloze ongelukken, maar dit gaat óók enorm op voor het dagelijkse bestaan. Van de mens. Een bepaalde gewoonte lang en intensief tot het einde der tijden door laten slepen, zorgt er uiteindelijk voor dat je in elkaar stort. Met alle noodlottige consequenties van dien…

Oké, ik ben de eerste die toegeeft: klinkt behoorlijk dramatisch als je het zo zegt. Maar denk wel dat het absoluut geen kwaad kan om af en toe van een afstandje naar bepaalde zaken in je leven te kijken en op tijd aan de noodrem trekken als het allemaal niet meer gaat zoals je het eigenlijk zou willen. Ophouden met het non-stop duwen en trekken, focussen op wat écht belangrijk voor je is. En de cruciale persoontjes om je heen. Want net als bij dat metaal kunnen we als mensen ook vrij makkelijk broos, breekbaar en moe worden bij gebrek aan fatsoenlijk onderhoud. Dus heb ik me deze lente aan een mentale voorjaarsschoonmaak gewaagd. Alle prioriteiten behoorlijk herschikt. Eruit met het oude, laat het nieuwe maar komen.

toen ik vanmiddag aan zoonlief vroeg of ie merkte dat papa anders tegen ‘m deed antwoordde hij goudeerlijk dat ie het de laatste dagen fijner vond om bij me in de buurt te zijn.

Zo heb ik de afgelopen 365 dagen werkelijk álles gedaan om slank, strak en ultrafit door het leven te stappen. Toegegeven: veel sporten, gezond eten en urenlang met de hond doorbrengen in het bos heeft echt z’n vruchten afgeworpen. Fysiek gezien dan, want in m’n hoofd werd het vooral een bittere strijd met mezelf. Ingegeven door honger, slapeloze nachten en een constante dwang om me te beheersen, maakte mij dat niet een echt gezelliger persoon om mee te leven. Terwijl ik mezelf nóg een doel had gesteld: een leukere en lievere vader en echtgenoot voor m’n gezin te zijn. Lukte vrij matig. Apart voor mezelf koken, op zondagochtend op een stuk wortel zitten kauwen terwijl de rest aan het smikkelen was van verse croissants met sinaasappelsap zorgde er vooral voor dat ik mezelf op die manier volledig aan het gezinsleven onttrok. Zonde, want we deden al niet enorm veel samen. Pas toen ik met een helikopterview naar die situatie keek, kwam het besef dat ik simpelweg op was. Mijn lichaam wilde eten, mijn hoofd wilde weer een connectie met de buitenwereld. Aan de bel trekken dus en weer enigszins normaal doen. Daar heb ik me nu een aantal weken aan overgegeven en de eerste resultaten zijn verbluffend: ik lééf weer. En toen ik vanmiddag aan zoonlief vroeg of ie merkte dat papa anders tegen ‘m deed antwoordde hij goudeerlijk dat ie het de laatste dagen fijner vond om bij me in de buurt te zijn. Bless his heart.

Ergens voelt het alsof ik mezelf weer heb teruggevonden, maar aan de andere kant is dat een versie die ik helemaal niet kende, die hiervoor niet bestaan heeft. En die ik nu dolgraag wil leren kennen.

Maar ja, het meest vervelende aan die verdomde mentale metaalmoeheid is: wanneer is iets eigenlijk te veel en wat heeft voorrang? Een enorm lange periode moest ik werkelijk alles, maar de enige aan wie ik uiteindelijk verantwoording aflegde was ik zelf. Er was geen dialoog met manlief, geen planning van de week, ik gíng gewoon. Werd ik gebeld door werk, weg was ik. Had ik een avondje niks, zat ik stoïcijns urenlang naar YouTube-filmpjes te kijken om de tijd te doden. Terwijl de echtgenoot dan in de woonkamer op de bank lag te lezen. Het kwam niet eens in me op om bij ‘m te gaan liggen. Dan had ik nog steeds m’n trieste tijdverdrijf voort kunnen zetten, maar dan tenminste sámen. Of het jarenlange werken op zondag, deed ik zonder morren week na week. Dat ik mijn gezinsleven daardoor chronisch onthield van een semi-gewoon bestaan deed me niets. Ik had mijn carrière. Einde bericht. Maar van de ene op de andere dag ging het licht uit. Of aan, het is maar hoe je het bekijkt. Ergens voelt het alsof ik mezelf weer heb teruggevonden, maar aan de andere kant is dat een versie die ik helemaal niet kende, die hiervoor niet bestaan heeft. En die ik nu dolgraag wil leren kennen.

Ik ben officieel gestopt met mijn leven leiden alsof ik alleen maar kerstpakketten sta in te pakken bij de Makro. Iedere dag weer, aan de lopende band. Met af en toe een ander ingrediënt, maar over het algemeen een herhaling van zetten. Eric twee punt nul heeft een baan dichterbij huis genomen, totáál uit mijn comfort zone, maar jeetje: wat zit ik daar op mijn plek. Elke dag is anders en ik weet niet wat ik kan verwachten, daar houd ik blijkbaar van. Thuis is het niet meer alleen mijn mening die telt, in plaats daarvan praat ik met de overige leden van ons gezin en beter nog: ik zie ze echt. Voor het slapen gaan nog een paar extra bladzijdes met Het Kind lezen bijvoorbeeld, hij groeit toch al zo verschrikkelijk hard. Daar geniet ik nu oprecht van, in plaats van dat ‘t het gebruikelijke moetje is. En daarna een plannetje maken over hoe mijn liefje de avond door zou willen brengen, in plaats van metéén de wandelschoenen aan te trekken, weg te gaan en pas weer huiswaarts te keren als hij zich al lang en breed in dromenland begeeft. Ik pak klusjes op die ik voorheen altijd liet liggen tot ze al gedaan waren en probeer voor de verandering eens de ondersteunde rol te pakken, in plaats van altijd maar in het middelpunt van de belangstelling te willen staan, ten koste van alles. Dat betekent niet dat ik mezelf volledig vergeet, maar de Alleen op de Wereld-fase lijkt wel oprecht enigszins ten einde te zijn. Of nou ja, op z’n minst is gaan liggen.

Bijzonder is het, iets waar je altijd doodsbang voor was, het ultieme geluk op kan leveren. Ik wilde nooit aan mijn carrière tornen, want wat als ze me zouden vergeten? Een keertje een wandeling overslaan, hell no, straks werd ik weer dik. De meest onzinnige websites afstruinen hele dagen, ik zou toch eens iets missen en niet als eerste met dat nieuws op de proppen kunnen komen? Jarenlang had ik blinde paniek om de zwakste schakel bij zo’n beetje alle facetten in m’n leven te zijn, terwijl ik dat daardoor uitgerekend thuis wél was. En met een beetje finetunen en het herschikken van m’n life goals heb ik nu ineens het gevoel dat ons gezinnetje weer zo sterk als titanium is. En dat ik de hele wereld aankan, juist door dichter bij mezelf te blijven. Nu nog zien vol te houden deze keer en zorgen dat het hier geen sterk verhaal betreft.

Illustraties: Studio Zaterdag

1 reactie

Sjieke Spam

Een vorstelijke behandeling krijgen als lezer? Dat kan! Schrijf je in en ontvang direct een mailtje als een nieuwe column het levenslicht heeft gezien...

Koninklijk Archief