Met vallen en opstaan.

M

Het liefst zou ik mijn zoontje opsluiten in zijn kamertje en hem pas weer naar buiten laten gaan als de wereld een veilige plek geworden is. Een onzinnige gedachtegang, want behalve dat het vrij zielig is, komt ie dan natuurlijk nooit meer het huis uit, want er is altijd wel wat. Maar hij is zo belangrijk voor ons en de enige die we hebben, en dus ben ik ultiem voorzichtig met hem.

Stach is overigens minder voorzichtig met zichzelf, hoor. In ons mannenhuishouden is hij dan misschien de kleinste jongen, hij is het mannelijkst van ons drietjes als je in clichématigheden denkt. Voetballen, ravotten, zand eten: hoe viezer, hoe beter. En dat gaat met vallen en opstaan, want af en toe komt de kleine man een obstakel tegen en terwijl ik dan allerlei scenario’s verzin op welke manier hij zichzelf kan verwonden, gaat zoonlief gewoon verder met zijn leven. Als ie dan een keer iets heeft laat ik het hem dat zelf oplossen, maar dat is voor mij dan weer vallen en opstaan, want eigenlijk wil ik ‘m uit elke benarde situatie kunnen redden.

Afschuwelijk vind ik het, want ik weet heus wel dat een kind beter tot zijn recht komt als ie niet non-stop één van zijn ouders om zich heen heeft cirkelen. En ik vind het zelf ook echt wel fijn om een fatsoenlijk en geconcentreerd gesprek met iemand te hebben, zonder dat ik met twee schuine ogen kijk of mijn zoon zijn schedeltje niet vermorzelt op de bakstenen. Uiteraard is er nooit iets aan de hand en eigenlijk heb ik daar met mijn freaky bemoeiachtige gedrag helemaal geen invloed op.

Dus ik ga het maar eens afleren. Want het is nu nog relatief makkelijk om een oogje in het zeil te houden. Ik kan moeilijk tot aan zijn puberteit bij elke tegenslag een pleister plakken. En ik heb een te drukke baan om ‘m straks elke dag op het schoolplein te gaan bespieden als een lokale geheim agent met problemen. Nee, ik ga voor plan B. Hem opvoeden tot een zelfverzekerde jongeman die zijn eigen verantwoordelijkheden neemt en zich realiseert wat goed en niet goed is in het leven. En als ie er dan uiteindelijk toch een zooitje van maakt, zijn z’n papa’s er altijd om hem daar weer uit te redden. Maar dan moet ie toch eerst de kans krijgen om het te verprutsen.

Deze column verscheen ook online bij Fabulous Mama & Family op 17-05-2016.

Plaats reactie

De Archiefkast