Merci K3.

M

Zeventien jaar lang met een lach op het podium staan. Dag in dag uit, of je vader nou net is overleden of dat je de avond voor een optreden een miskraam hebt gehad. In de Wereld van K3 was geen plek voor jaloezie en haat en dus ook geen tijd voor verdriet. Dat moet soms vreselijk zijn geweest, al maakte de roem en de inkomsten waarschijnlijk heel veel goed voor de meisjes.

Heel af en toe kwam er een klein smetje op het maagdelijke imago van de meisjesgroep, maar het feit dat twee van de drie vrouwen het in al die jaren met hun baas deden, was daar de ergste van. Had erger kunnen zijn. Want natuurlijk waren die drie meisjes van K3 geen echte vriendinnetjes van elkaar, dat kan ook helemaal niet. Vrouwen onder elkaar, dat is honderd procent heibel in de tent. Maar voor de buitenwereld was er nooit stront aan de knikker. Zelfs toen de groep na al die tijd hun vertrek aan moest kondigen. Tuurlijk, ze wisten zich dapper door de persconferentie heen te slaan, maar dat Kristel en Karen door de toekomstplannen van Josje hun regenboogjurkjes af moesten staan, zouden ze haar nooit kunnen vergeven. En met die eerste blondine, Kathleen, konden ze ook al heel lang niet meer door één deur, maar ook dat geheim zit diep opgesloten in de kluis van Studio 100. Als die toch zou kunnen praten…

En nu is het officieel voorbij. Na al die jaren zijn Karen, Kristel en Josje weer gewoon zichzelf. Inmiddels wel de hoogste tijd als je het mij vraagt, want die afscheidstournee was uiteindelijk een etterende wond die echt gedicht moest worden. K3 gaat door met nieuwe en frisse meiden, die het allemaal nog leuk vinden en die elkaar nog wél het licht in de ogen gunnen. Voor het jonge publiek maakt het geen verschil, sterker nog: mijn nichtje is de oude K3 al vergeten en zingt enkel nog maar liedjes van de huidige samenstelling. Au.

Voor mij valt het definitieve afscheid toch ietsje zwaarder. Ik heb de meisjes gevolgd vanaf het moment dat ik ze in 1999 voor de allereerste keer in Nederland op televisie zag. Ik maak een diepe buiging voor alles wat ze bereikt hebben en vind het heel heel heel erg moeilijk dat de naam K3 voortleeft zonder hen. Logisch, maar moeilijk. Ik was namelijk nog helemaal niet klaar met Karen, Kristel en Josje, maar ben er nu wel klaar voor om afscheid van ze te nemen. Voor altijd.

Plaats reactie