Mama-maffia.

M

Internet maakt ziek, zeggen ze. En dat klopt misschien ook wel. Welk kwaaltje dan ook, ik zoek het direct online op. Maar ik moet eerlijk zeggen, de laatste anderhalf jaar is het opgehouden. Voor mezelf dan. Want sinds de geboorte van onze zoon is hij waarschijnlijk al zo’n 25 keer doodverklaard door mijn diagnose via het web. Stoppen kan ik niet, want ik vind het heerlijk om door die forums heen te scrollen, al die meningen te lezen, de discussies, de ruzies. Van moeders. Het lijkt als (aanstaande) vader namelijk wel alsof je er niet toe doet. Alsof je rol na het plaatsen van het zaadje eigenlijk al uitgespeeld is. Een gekke gewaarwording, zeker in een gezin met twee vaders.

Het begint al vroeg, in de wachtkamer van de verloskundige is gemiddeld genomen, met uitzondering van een jongetje hier of daar, geen man te bekennen. Ik vraag aan een willekeurige vrouw naast me waar haar man is. Die is er niet bij en ze vertelt me dat ze bij haar eerdere zwangerschappen ook ‘gewoon alleen ging’. Alsof ze aardappelen voor de stamppot ging halen in de supermarkt ofzo. Na wat verder rondvragen blijkt dat het maken van echo’s toch écht een vrouwenaangelegenheid is. Af en toe komt de vader mee, maar vaker dan één of twee keer kan er eigenlijk geen vrij voor genomen worden. Wauw. Misschien zijn wij dan van die enorme softies, maar ik kon werkelijk niet één kans om een kloppend hartje te horen of te zien laten schieten tijdens die negen maanden. Maar goed, kan gebeuren.

Als de bevalling er dan eenmaal op zit en je eindelijk thuis bent met je baby, is het werkelijk duizelingwekkend welke troep je − al dan niet gewenst − thuisgestuurd krijgt. Van Blue Band-bordjes tot babyblauwe (in ons geval, roze kan natuurlijk ook) mutsjes, het kan niet op. Als ik de energie had om níet volledig uitgeput in slaap te vallen op de bank, opende ik in die weken weleens zo’n pakketje. ‘GEFELICITEERD MAMA’ of ‘AAN DE GELUKKIGE MOEDER’ was in 99 procent van de gevallen de aanhef die me deed verwelkomen in het vaderschap. Uiterst geëmancipeerd trek ik me daar vrij weinig van aan hoor, maar die Blije Doos was voor mij ergens toch in één klap ietsje minder blij.

Want hoe kan het toch dat het ouderschap zelfs in 2016 nog zo’n vrouwenbolwerk is? Of het nou op het schoolplein is, het consultatiebureau of de crèche, de gemiddelde moeder kijkt me aan alsof ze een fata morgana ziet als ik met onze kleine man aan kom huppelen voor een ochtendje kinderdagverblijf. En dan die forums. Voor moeders zijn er voor mijn gevoel wel duizend. Voor vaders nul. Of nou ja, een enkele over dat het leven als alleenstaande vader heus wel meevalt. Verschrikkelijk, alsof we in één klap met de teletijdmachine van Professor Barabas zijn teruggeflitst naar het Stenen Tijdperk.

Hand. Eigen. Boezem. Ik weet dat veel vaders doen alsof het ouderschap ze niet interesseert. En misschien is dat voor sommige vaders ook wel zo en laten ze de opvoeding bewust over aan de moeder. Is een aai over de bol voor hen op z’n tijd genoeg. Maar ik denk óók dat het komt door de beeldvorming. Dat het moederen door moeders moet gebeuren omdat de kinderen door de keuze van Moeder Natuur via hen de weg naar buiten hebben gevonden, en ze er dus maar aan moeten blijven plakken. Voor veel vaders is daarmee de kous af en gaan terug naar hun biertje en partijtje voetbal.

Dat zo’n beetje elk medium voor jonge ouders zich vervolgens óók nog eens richt op alleen de moeder, tsja, dat helpt natuurlijk niet. Dus laten we op ál die forums en in ál die Blije Dozen de woorden moeder en mama vervangen door ouders. Als goed beginnetje. Het lost die Mama-maffia waarschijnlijk niet meteen op, maar het geeft het Papa Pack wel een beetje ruimte om te groeien. Alvast bedankt!

Deze column verscheen ook online bij Fabulous Mama & Family op 08-02-2016.

Plaats reactie