M/V.

M

De scholen zijn weer begonnen en dus zijn we de afgelopen weken weer doodgegooid met clichématige rugzakken, gymschoenen, agenda’s en schriften voor specifiek jongens óf meisjes. Sommige dingen veranderen nooit. En ook het tv-seizoen is eindelijk losgebarsten in volle glorie deze week, ook dáár vliegen de clichés je om de oren, met als dieptepunt de ‘nieuwe’ Frank & Rogier van SBS 6: interieurdesigners Brian & Peer. Ik ben dan ook blij dat mijn coming-out in de jaren negentig plaats kon vinden, een tijdperk zónder hysterische rolmodellen op televisie. En dat zoonlief dankzij z’n twee vaders anno 2020 ‘gewoon’ een roze rugzakje mag uitzoeken als ie dat wil. Dus nogmaals: een korte samenvatting van het huishouden van een mannensetje met zoon. En hond.

‘Wie van jullie is het mannetje en wie het vrouwtje?’, het zal je verbazen hoe vaak die vraag nog steeds naar mijn hoofd geslingerd wordt. Ik zeg dan altijd grappend: ‘Silas doet de was en ik zet het afval buiten.’ Maar stiekem is dat helemaal niet zo énorm ver van de waarheid verwijderd. Want zonder mijn lief waren mijn kind en ik totaal verloren. Hij is de ruggengraat van het gezin, van de planning tot de financiën en van speeldates tot het huishouden. De moderne vader lijkt op het eerste gezicht namelijk onwijs betrokken, met zijn vaste papadag en alles, maar dat valt in de praktijk vaak vies tegen bij ons. Of nou ja, áls dat al zou bestaan, dan is mijn echtgenoot de ‘gelukkige’. Want wie maakt zich druk om opvoedkwesties en bedenkt dat we opvang moeten regelen voor de hond tijdens de vakantieperiode? In veel gezinnen is het nog altijd vaak de vrouw die voor deze onbetaalde arbeid opdraait en dat is bij ons dus mijn echtgenoot. Van gelijkwaardigheid is op die momenten vrij weinig te bekennen in ons huwelijk. Alleen de boodschappen zijn structureel mijn domein.

Gek eigenlijk, dat we tijdens de zwangerschap nauwelijks over de taakverdeling na de geboorte van Stach gepraat hebben. Tuurlijk, ik zou de eerste periode doorwerken en Silas bleef de meeste dagen bij zoonlief thuis. Maar inmiddels is ie bijna zes en is het een gevalletje van ‘het is gewoon zo gelopen’ geworden. En dat betekent dat ik praktisch gezien prima in staat ben om Het Kind van en naar zwemles of school te rijden, maar dat het Silas is die alle andere randzaken regelt: zoals de was, afzeggingen bij speciale gelegenheden, speeldates met vriendjes en alle (fysieke) communicatie met andere ouders. Ik onderneem misschien veel en heb een grote bek, maar Silas zorgt er vervolgens voor dat we ook écht dingen regelen of over de belangrijke zaken praten. En dat doet ie ook nog eens op de automatische piloot en zonder gemor, terwijl ik bij iedere container die ik aan de straat zet of áls ik dan toch een afspraak bij de dierenarts voor de hond maak, direct naar een complimentje probeer te vissen.

Mij kan het vrij weinig schelen of ik acrobatische stunts uit moet halen om de gang te doorkruisen of dat ik zoonlief met ongestreken kleren en rommelig haar naar school moet sturen, mijn liefje ziet dat toch anders.

Eerlijk is eerlijk: mijn geliefde heeft de touwtjes van Het Huishouden B.V. stevig en perfect in handen. “Ga zitten tijdens het plassen”, “Ruim die rommel nou eens achter je op” en “Heb je die rekening nou eindelijk al eens betaald?”, vliegen me regelmatig om de oren. En dat moet ook echt, om níet in een complete ranzige zwijnenstal te bivakkeren met z’n drietjes. Want Silas heeft -gelukkig- ook een hogere standaard wat betreft schoonmaken en uiterlijk vertoon. Mij kan het vrij weinig schelen of ik acrobatische stunts uit moet halen om de gang te doorkruisen of dat ik zoonlief met ongestreken kleren en rommelig haar naar school moet sturen, mijn liefje ziet dat toch anders. En daar gedij ik -hoe irritant soms ook- heel goed bij.

Ben ik dan alleen een soort suikeroompje voor ons kind? Absoluut niet, maar wél omdat ik daar actief iets anders in ben gaan doen. Mede door de coronacrisis ben ik véél meer op huis aangewezen dan voorheen en is dus óók de dynamiek anders geworden. Ik probeer me aan het ritme te houden, meer aan te staan en niet alléén maar de leuke dingen met zoonlief aan te pakken. En dat zorgt niet alleen voor een meer in balans zijnde visie op de opvoeding, maar óók voor een stukje hernieuwd respect. Want bij ieder uur en elke dag dat ik de volledige verantwoordelijkheid voor het huishouden of Het Kind krijg, besef ik me weer hoe tering zwaar het allemaal is. En hoe enorm ik in mijn handjes mag knijpen met een Silas in mijn leven, waardoor ik werktechnisch kan doen wat ik allemaal doe. Absoluut geen mannetje en absoluut geen vrouwtje in onze relatie, maar een beetje van alles. En dat maakt het toch gewoon in balans. Misschien nog niet zo evenwichtig als het zou moeten zijn, maar ook dat kan gewoon nog veranderen. Verandering is namelijk goed en ook best mogelijk. Een andere les die ik de afgelopen periode geleerd heb.

Illustratie: Studio Zaterdag

 

 

1 reactie

De Archiefkast