Licht uit, Spot aan.

L

Of ik een interview wilde geven aan De Hessencombinatie, het magazine voor inwoners van Voor-Drempt, Achter-Drempt, Hoog-Keppel, Laag-Keppel, Hummelo en Eldrik. Bij de meeste lezers zal het nu gaan duizelen: dit zijn allemaal dorpjes in de ultrakleine regio waar ik woon. De Achterhoek dus. Bij Polen een stukje naar links, dat idee. En natúúrlijk wilde ik dat wel. Want ook al ben ik al bijna drie jaar in beeld bij RTL Boulevard inmiddels, door de liveschakelingen vanuit huis tijdens de lockdown weten veel mensen nu ook dat ik hier uit de omgeving kom. Plus ik vertel graag over mijn werk, dus ‘kom maar op’, was mijn eerste gedachte. Maar het zou óók over mijn columns gaan. En de persoonlijke onthullingen daarin. Toen moest ik toch ietsje langer nadenken over het voorstel, om uiteindelijk alsnog en vanzelfsprekend mee te werken.

Want ja, ik realiseer me dat het internet voor de hele wereld beschikbaar is, dus het nauwelijks een geheim meer te noemen is dat ik lange tijd kampte met suïcidale gedachten en dat ik het soms nog steeds best zwaar heb. En ondanks dat ik het óók al voor het oog van een miljoen kijkers bij RTL Boulevard besproken heb, voelt dat toch enorm anders dan zo direct naast de voordeur. Ik probeer mijn gezin zo min mogelijk met mijn sores te belasten, dit interview werkt daar niet bepaald aan mee. Maar goed, wie A zegt moet ook B zeggen vind ik, of C. Dus daar ging ik dan.

Het werd na úren praten met de interviewster een behoorlijk diepgaand gesprek. Waarin ik ook gewoon alles heb verteld. En vooral wáárom ik zo open ben over mijn mentale worsteling: om de mensen die (ook) heel diep zitten een hart onder de riem te blijven steken. Zoek hulp en geef niet op. Er kan écht een betere tijd komen. Maar goed, de volgende dag kwamen de twijfels weer hoor: had ik niet teveel gezegd? Zou het niet wat oppervlakkiger moeten zijn geweest? Of zou ik het hele interview niet laten publiceren? Zelfs nadat ik de definitieve tekst had goedgekeurd en de prachtige foto’s -gemaakt door mijn lief- opgestuurd waren om naar de drukker te gaan, wist ik het allemaal niet. Een gevoel dat eigenlijk aanhield tot het moment dat ik het blad met een doffe klap op de deurmat hoorde vallen en vervolgens mijn eigen blije hoofd op de cover zag prijken. Iets met no way back.

mede-hondenbezitters zijn misschien een stuk minder beledigd als ik ze -zoals vrijwel altijd- op moordend tempo voorbij wandel. ‘Die heeft waarschijnlijk geen goede dag’, denken ze dan. Dat ik me prima voel maar simpelweg geen zin heb in conversatie en vooral enorm met rust gelaten wens te worden, deel ik op dat soort momenten dan voor de verandering níet met de wereld.

Moet eerlijk zeggen: het voelt toch best gek als je persoonlijke verhaal ineens als een soort olievlek door de kleine Gelderse dorpjes gaat. Dezelfde plekjes waar ik naar de supermarkt ga, non-stop met de hond wandel en waar ik dagelijks op een schoolplein dien te verschijnen. Vooral tegen dat laatste keek ik enorm op, maar na de eerste positieve reacties wist ik ineens weer waar ik het voor deed en in geloof: honesty is the best policy. Het ís soms zwaar, heftig en gaat nooit meer weg. Ook niet als je liegt of er geheimzinnig over doet. En ik zie plotseling ook allemaal voordelen aan het delen van mijn mentale staat met ‘t hele dorp: tijdens de eerstvolgende buurtbarbecue heb ik in ieder geval genoeg stof om een gesprek langer dan drie minuten gaande te houden, al haal ik dat zelfs meestal niet. En mede-hondenbezitters zijn misschien een stuk minder beledigd als ik ze -zoals vrijwel altijd- op moordend tempo voorbij wandel. ‘Die heeft waarschijnlijk geen goede dag’, denken ze dan. Dat ik me prima voel maar simpelweg geen zin heb in conversatie en vooral enorm met rust gelaten wens te worden, deel ik op dat soort momenten dan voor de verandering níet met de wereld. Want hoewel de spot vaak genoeg verplicht op me gericht staat, is míjn licht in en om ‘t huis meestal uit.

Illustratie: Studio Zaterdag

 

 

2 reacties

De Archiefkast