Later als ik Groot Ben.

L

Flexwerkers, freelancers en start-ups. Het is in de huidige arbeidsmarkt steeds moeilijker om je te definiëren als één bepaald iets. Tuurlijk, als brandweerman ben je nog steeds brandweerman, maar dat soort beroepen lijken steeds schaarser te worden. Net zoals vaste en langdurige contracten trouwens, alles moet flexibel zijn. En in een tijd van extreme werkloosheid schieten de eigen bedrijfjes, die tegenwoordig start-ups heten, als paddenstoelen uit de grond. Ik denk daar steeds vaker over na en begin me te realiseren dat die moderne werkwijze zo gek nog niet is.

Want sinds wanneer ben jij je werk? Voor heel veel mensen draait het leven om hun baan. Hoeveel tijd ze aan vrienden besteden, hoe vaak ze hun kinderen naar bed brengen en welke hobby’s ze nog kunnen uitvoeren naast hun werk. Ik behoor ook tot die enorme groep mensen. Of eigenlijk, ik behoorde daartoe. Baan op één, de rest daarna. Maar gelukkig was daar eerst de echtgenoot en later ook nog eens het kind om me uit die boze droom wakker te schudden. Want ik ben níet mijn werk, maar het werk bepaalt voor een heel klein gedeelte wie ik ben. Ik moet zelf de juiste balans zien te vinden tussen de uren die ik op kantoor door breng en dat ik er dan nog ruim genoeg over weet te houden voor thuis. En daar nog een leuk persoon ben ook in plaats van een stressvolle en overwerkte tiran. Best lastig voor iemand die nog is opgegroeid in de oude situatie, waarin je als kind met hangen en wurgen één richting kiest en daar dan een heel leven aan blijft hangen, als in een huwelijk zeg maar.

Die tijd is wel écht voorbij. De ultieme droombaan bestaat niet meer. In ieder geval niet meer zoals je ‘m misschien voor ogen had. Maar is dat erg? Lange tijd wist ik het eigenlijk niet, maar ik kan deze vraag nu oprecht met nee beantwoorden. Het is helemaal niet erg om er verschillende baantjes op na te houden, of bijvoorbeeld één parttime hoofdbaan te hebben en daarnaast je eigen bedrijfje opstart. Je start-up dus. Veel mensen ontmoeten, nieuwe dingen leren, dat heb je bij veertig jaar onder dezelfde baas werken allemaal niet hoor. Tijden veranderen en het is aan jou om daar in mee te gaan. En waar ik schrijf jou, bedoel ik natuurlijk mij. Want ook ik ben veel te lang blijven hangen in een wereld waarin baanzekerheid de boventoon had. Want ik heb een gezin, met een kind, bla bla bla. Onzin. Af en toe moet je je gevoel volgen en gewoon gáán. Wat ik namelijk wilde worden als ik groter was? Een fijn mens. Ik wil als ik straks dood in een kist lig dat mensen zeggen: ‘goh, wat een leuke gozer was die Eric toch’, ongeacht waar ik mijn brood mee verdiend heb. Best een haalbaar doel dunkt me.

Plaats reactie

De Archiefkast