Langs de Waterkant.

L

Zondagochtend. Tot voor kort mijn heilige graal van de week. Hoe druk de zes dagen ervoor ook waren, op die zondagochtend stond ik uit. Geen activiteit, niets. Maar net zoals de meeste dingen, of eigenlijk alle dingen, is ook de zondagochtend niet meer van mij. Sinds een aantal weken staat ie namelijk in het teken van de hel die het zwembad heet. Want wat is er nou leuk aan het op een onchristelijk tijdstip verzamelen van je winterse kleding, die in een kluisje van formaat postzegel te proppen en vervolgens twee uur aan de zijkant van een peuterbadje te hangen?

Nou, dat is dus superleuk blijkt nu! Neem nou de afgelopen keer. Om kwart over negen ‘s ochtends rijden we het parkeerterrein van het zwembad op. Er staat al een rij bij de kassa. Opmerkelijk op dit tijdstip, bedenk ik me nog. Eenmaal aangekomen bij het bad zie ik bij ons gebruikelijke bad ‎een klein briefje hangen: ‘Verhuurd aan naturistenvereniging Puur Natuur’, juist ja. Terwijl ik in mijn hoofd een hele tirade verzin dat ik hier op dit tijdstip in het zwembad ben en er een stelletje naaktlopers ons bad bezet houden, zie ik mijn man met onze kleine prins in de verte kalmpjes richting peuterbadje slenteren. Ik haast me naar ze toe en laat de naturistengrapjes voor wat ze zijn, al gniffel ik er een halve dag later nog wel heus steeds om.

We ploffen neer op de blauwe tegeltjes en ik laat het holle en doffe geluid van schreeuwende kinderen langzaam van me afglijden. Ons kind kijkt nog eventjes de kat uit de boom maar gaat daarna volledig op in zijn eigen waterwereld. Ondertussen kijk ik gefascineerd om me heen welke levensvormen zich hier op dit moment verzameld hebben. Brandweermannen, zakenlui: ze gedijen prima naast de harde kern aso’s waarbij de tattoos en de juwelen je om de oren vliegen. Het blijft een grappig gegeven dat we in zwemkleding echt allemaal gelijk zijn. Afgaande op de namen van de andere kindjes bedenk ik me met wie onze zoon vriendjes mag worden en waarmee liever niet. Ik zit serieus te bedenken welke ouders er bij onze collectie papa en mama-vrienden zou passen. Een soort speeddating langs de waterkant, zeg maar.

Ik kom stiekem tot de conclusie dat ik het fantastisch vind in dat peuterbadje. Want ondanks al mijn geklaag en gezeur is dit het leven dat ik altijd al wilde: het leven als ouder. Ik ben trots en blij om tot dat clubje te behoren, zelfs onder deze omstandigheden. Gelukkig maar, want zondagochtendzwemmen is afgaande op het publiek echt een taakje voor de papa. En daar heeft die van ons er twee van, dus is het vanaf nu elke zondag dubbel feest. Blub.

Deze column verscheen ook online bij Fabulous Mama & Family op 21-03-2016.

Plaats reactie

De Archiefkast