Lady in Red.

L

Ok, dus Beyoncé was dé grote heldin tijdens de Halftime Show van de vijftigste Super Bowl. Logisch, want met een beetje heftig dansen en een spetterende lichtshow ben je al snel het hoogtepunt van de avond. Waarmee ik niet zeg dat het matig was, want kom op, het is Beyoncé, maar ik heb eerder diep respect voor de tweeënhalve minuut waarin het volkslied van de Verenigde Staten gezongen moet worden. Elk kraakje in je stem en elke valse noot is dan namelijk te horen, ik zou er vooraf al een zenuwinzinking van krijgen. Voor de vijftigste editie werd Lady Gaga opgetrommeld. Een zangeres die ik persoonlijk haat, wacht, dat vind ik een te sterk woord, I’m not a fan, dat is al iets genuanceerder. Ze heeft naar mijn mening weinig talent, is inwisselbaar en eigenlijk zit er kraak noch smaak aan die vrouw.

Alleen klein probleempje met mijn zure mening over Lady Gaga: ze was briljant. Van de eerste tot de laatste seconde kwam die Star-Spangled Banner perfect uit haar fragiele strotje. Jezus, dat was goed. Voor het eerst in vijfentwintig jaar kreeg ik weer kippenvel, die laatste keer was in 1991, toen Whitney Houston geschiedenis schreef met haar versie. Sindsdien is het vaak geprobeerd, maar was het nooit zo perfect uitgevoerd, tot nu dus, door Lady Gaga. Of all people.

In interviews vooraf zei de gekkige zangeres al dat ze naar de oude opnames van Whitney luisterde en dat het bewuste optreden als kind al een enorme inspiratiebron voor haar was. Hoera, hulde, applaus, meer van dat alles. Al blijf ik bij mijn standpunt dat Lady Gaga iedereen had kunnen zijn. Zo vervangbaar als de pest, misschien nu ietsje minder. Uiteindelijk geef ik Gaga een negen, Whitney nog steeds een tien. Maar dat komt omdat Whitney dood is en Gaga nog niet. Dus ja, manieren. En ook door de outfit trouwens, als Gaga voor een trackie met bijbehorende hoofdband was gegaan in plaats van een glimmend rood Gucci-pak, was het absoluut gelijkspel tussen de twee diva’s geweest. Of nou ja, minstens een fotofinish.

Plaats reactie