Koudwatervrees.

K

Niet meer dat gedoe tijdens het aan- en uittrekken van die verdomde natte kleren. Eindelijk van dat haastige gezweet in zo’n veel te klein hokje af. En vooral: geen verplichting om in één ruimte zijn met ordinaire tokkies die je in andere settings tijdens je dagelijkse leven nooit treft. Er zijn genoeg redenen om in je handjes te knijpen dat zwemles op een bepaald moment ten einde is. Naast het feit dat zoonlief zichzelf kan redden in het water natuurlijk, maar dat lijkt me logisch. Want natúúrlijk ben ik blij dat ons aapje kan zwemmen, beter dan ik ooit geleerd heb moet ik eerlijk bekennen, het is óók het zoveelste ding waardoor hij écht en officieel langzaamaan een groot en echt mens aan het worden is. Soms best een probleem, want laat ik nou niet bepaald een mensenmens zijn. En is de tijd van aanrommelen voorbij, ik moet namelijk zorgen dat er ook écht voor hem ben, niet een beetje.

Toen Stach nog een baby was, voelde het toch minder ingewikkeld aan. Het kleine mannetje rekende nou eenmaal op mijn liefde, verzorging en aandacht. Dat was genoeg. Hoe moe ik misschien ook was, of hoe enorm veel stress ik ervaarde: hij ging altijd voor.  Nu hij inmiddels zeven is geworden (ZEVEN! HOE DAN?!) komt er steeds meer bij kijken, bij dat opvoeden. Het goede voorbeeld geven, actief luisteren, troosten als ie verdrietig is, begrip opbrengen, knuffelen en vooral: héél geduldig zijn en een flinke portie oprechte liefde over hem heen storten. Los van elkaar kan ik nog wel iets met deze kerntaken, maar allemaal tegelijk levert ‘t absolute kortsluiting bij me op. En dat betekent vaak een onterechte woede-uitbarsting om niks. Omdat ík het niet aan kan, omdat het voor míj teveel is of omdat ik mijn prioriteiten niet fatsoenlijk op een rijtje heb. En dan kom ik vrijwel direct in het bekende cirkeltje terecht van schuldgevoel, mezelf willen straffen en nog bozer worden, deze keer op m’n eigen gedrag. Terwijl er eigenlijk maar één ding echt belangrijk is: geborgenheid. ‘If you can’t love yourself, how in the hell you gonna love somebody else?’ om er een aloude tegeltjeswijsheid van RuPaul in te gooien. Waarheid als een koe.

Voor iemand zoals ik kán dat nogal een uitdaging zijn. De afgelopen jaren was ik dan ook absoluut niet emotioneel beschikbaar voor Stach, of in ieder geval niet genoeg. Geen bewuste keuze, maar het in de lucht houden van alle ballen, te druk zijn met m’n eigen ellende en extreem veel moeite hebben met het tonen van mijn eigen gevoelens en tekortkomingen eisten z’n tol op het gezinsleven. Dat was vooral voor m’n echtgenoot best pittig, maar ook Het Kind heeft daar heus wel het nodige van meegekregen helaas. Omdat ik zelf nogal vaak dacht dat alles mijn eigen schuld was en een behoorlijk negatief zelfbeeld moest zien weg te werken, schoot actief aanwezig zijn voor de rest van het huishouden er als eerste bij in. De opgebouwde boosheid, agressiviteit en opstandigheid moesten stuk voor stuk een plekje krijgen, zodat ik die cyclus kon doorbreken en vooral níet nog een generatie voort zou laten pruttelen.

Hoewel ik soms nog steeds alle energie nodig heb om m’n hoofd boven water te houden en te overleven, is dat míjn strijd, niet ‘t zijne.

Inmiddels zitten we dan ook in een stuk veiligere flow met elkaar. Natúúrlijk ben ik nog wel eens onredelijk of onterecht boos. Maar die periodes komen véél minder vaak voor, zijn minder heftig en ook zo weer voorbij. Ik wil namelijk absoluut géén zoon die bang voor me is, of zich ondergeschikt aan mij voelt. Hij is het meest belangrijke mens op aarde voor mij en dat moet ie voelen. Aan alles. En hoewel ik soms nog steeds alle energie nodig heb om m’n hoofd boven water te houden en te overleven, is dat míjn strijd, niet ‘t zijne. Hij moet elk moment van de dag bij me kunnen komen met wat dan ook. Of ie nou ergens mee zit, of iets leuks met me wil delen: ik ben op dat moment papa en niets anders.

Er zijn in de afgelopen jaren écht momenten geweest dat ik geloofde dat m’n zoon beter af zou zijn zonder mij. Dat ie aan zijn andere papa genoeg liefde zou hebben voor een mensenleven. Inmiddels weet ik beter en ontdek ik stapje voor stapje dat alles simpelweg knetterhard werken is, óók de opvoeding en je kind veilig naar de volwassenheid zien te bonjouren. En hoewel ik er onbewust lang tegen gestreden heb, kan ik nu niet gelukkiger zijn dan de kleine momentjes met man en kind samen. ‘Papa’s, jullie hebben mij echt wel heel goed opgevoed hoor’, zegt ie dan. Of: ‘Papa’s, ik kan écht niet zonder jullie’, vlak voor het slapen gaan. Niet omdat hij bang is dat we weggaan, maar omdat ie dat gewoon echt meent. We komen er dus wel met z’n drietjes. Stapje voor stapje, iedere dag een beetje meer. Net als bij de hoge duikplank in het grote bad zeg maar. Uiteindelijk moet je springen en gáán. En lijkt die koudwatervrees van voorheen ineens héél ver weg.

Illustratie: Studio Zaterdag

Plaats reactie

Sjieke Spam

Een vorstelijke behandeling krijgen als lezer? Dat kan! Schrijf je in en ontvang direct een mailtje als een nieuwe column het levenslicht heeft gezien...

Koninklijk Archief