Kleur Bekennen.

K

Twintig jaar geleden was ik op slag verliefd. Nu kan ik enorm flauw gaan doen en geen namen noemen en het op S. houden. Maar de meest beeldschone jongen die ik tot dan toe had gezien (behalve David Charvet in Baywatch misschien) heette Sjoerd. Elke vrijdagavond keek ik in de plaatselijke kroeg in de Achterhoekse klei of ie er was, maar durfde als ik ‘m vervolgens spotte geen seconde aan te staren, zelfs niet stiekem. Alleen als It’s Raining Men van The Weather Girls door de luidsprekers schalde -die stond wekelijks op de playlist- probeerde ik zo onopvallend mogelijk te checken of ik ‘iets’ aan hem kon zien. Of ie net als ik zijn uitbundige dansmoves probeerde te verhullen. Want ook al had ik de nodige vermoedens, ik wist natuurlijk niet zeker of Sjoerd net als ik was. In die tijd was ik namelijk de enige, of eigenlijk was dat de toen nogal angstige Eric die dat non-stop dacht. En dus lurkte ik stoer aan mijn flesjes bier en gedroeg me als one of the guys uit mijn vriendengroepje vakkenvullers van de Albert Heijn. Een bekend rolmodel om me aan te spiegelen was er namelijk niet. In geen film en in geen tv-serie. Uiteindelijk beleefde ik op zestienjarige leeftijd mijn coming-out, iets waar niemand in mijn omgeving zich over verbaasde. Niet alleen kon ik op die vrijdagavonden in het café mezelf zijn, iedereen behandelde me op alle andere momenten als openlijk homo-Eric nog gewoon hetzelfde als toen ik nog in die verdomde kast verstopt zat.

Inmiddels zijn we twintig jaar en talloze coming-outs van andere jongens en meisjes verder. Dankzij de niet meer zo moderne wereld van social media weet ik dat mijn very first crush Sjoerd óók uit de kast is gekomen en een ogenschijnlijk vrij en blij leven viert. En ook ik heb het ultiem getroffen met mijn fantastische gezin, inclusief een kind. Ik heb fijne vrienden en een lieve familie. En ik werk bij de televisie, dus ook dáár is homo-zijn net zo normaal als het bosje bloemen op de receptie. Superfijn en alles, maar daardoor is het wel enorm makkelijk om te vergeten dat ook ik enorm met mijn geaardheid heb moeten worstelen, maar dat ik één van de vele lucky ones was. Er zijn wereldwijd nog talloze homo’s, lesbo’s en welke letters de regenboogvlag tegenwoordig ook vertegenwoordigt, die het een stuk minder fortuinlijk getroffen hebben. Jongens die op straat worden geflikkerd door hun ouders, of erger nog: in brand worden gestoken in sommige landen. Maar ook types die dezelfde gevoelens als ik hadden twintig jaar geleden, maar nog steeds niet hun ware aard durven laten zien. Om redelijk verdrietig van te worden.

Ik vraag me toch af of ik met een grote handtas om mijn pols en lipgloss op mijn mond net zo geaccepteerd zou worden als nu.

Ik ben overduidelijk niet de enige in Nederland die (te) vaak vergeet hoe gezegend hij is. Dat doen we massaal. Het is namelijk nog ‘maar’ drie jaar geleden dat mannen wereldwijd dankzij Barbara Barend hand in hand gingen lopen en dat deelden via social media. De aanleiding toen? Twee jongens die in Arnhem aangevallen waren met een betonschaar omdat ze elkaars hand vasthielden. Groot nieuws toen, maar anno 2020 zijn we niet enorm veel opgeschoten. De politiek bestelt het ene onderzoek naar het andere om de veiligheid en acceptatie van homoseksuelen te verbeteren, maar tot echte veranderingen komt het nauwelijks. En zelfs ik -trotse Eric op alles dat ie heeft- doe eigenlijk niets. Ik toon geen publiekelijke affectie met manlief, sta op niet één barricade en geef eerlijk toe: ik wíl eigenlijk ook niet anders zijn dan de massa. Niet dat ik er behoefte aan heb, maar ik vraag me toch af of ik met een grote handtas om mijn pols en lipgloss op mijn mond net zo geaccepteerd zou worden als nu. En dus kan het écht geen kwaad om daar af en toe eens over na te denken met mijn roze bril op.

Want er zijn nog steeds homogenezers in Nederland, die claimen je geaardheid uit te kunnen wissen. Er worden nog talloze dubbellevens geleid omdat de ondraaglijke schaamte om homo te zijn teveel is voor die mensen. En lopen de kans om terecht te komen in een wereld vol drank en drugs. In sommige beroepsgroepen kan je niet uit de kast komen, omdat je je werk dat niet meer normaal kunt doen, óók in Nederland nog. Maar zelfs iemand zoals ik -die een authentiek, zinvol en fijn leven heeft- loopt nog wel eens tegen de lamp. In de sportschool bijvoorbeeld. Het blijft voor mij een bizarre constatering als ik me zó ongemakkelijk voel in de kleedkamer daarvan. Mijn hele vrije en ‘gewone’ leven komt dan weer samen in de gedachte: ‘o laat ze alsjeblieft niets merken, straks denken ze nog dat ik naar ze kijk.’ Alsof het homo-zijn alleen maar draait om seks en lust, het beeld wat veel mensen daar nog steeds bij hebben. Een bizarre gedachtegang die ik maar moeilijk de kop in kan drukken. Toch ergens een gevoel van schaamte om er niet ‘helemaal’ bij te horen. Waarbij is me dan overigens óók een raadsel, want ik ben juist uiterst blij met de ‘regenboogpossé’ waar ik toe behoor.

Als de zwemjuf tegen onze zoon zegt ‘jullie vaders en moeders komen jullie strakjes weer ophalen’ en hij als antwoord geeft ‘ik heb twee pappa’s hoor’ en de dame in kwestie lacht van oor tot oor, heb ik alle vertrouwen in de toekomst.

Begrijp me goed, we zijn heus prima bezig. Televisieseries zoals Pose en Love, Victor geven een steeds realistischer beeld van alle smaakjes die er zijn én de bijbehorende issues. En als de zwemjuf tegen onze zoon zegt ‘jullie vaders en moeders komen jullie strakjes weer ophalen’ en hij als antwoord geeft ‘ik heb twee pappa’s hoor’, en de dame in kwestie lacht van oor tot oor, heb ik alle vertrouwen in de toekomst. Voor de opgroeiende generatie is het nieuwe normaal namelijk niet alleen die verdomde anderhalve meter afstand. Daar is een plekje voor iedereen, gelukkig. Kan het in bepaalde sectoren nog beter (voetballers ik heb het tegen jullie)? Absoluut. En ook ik kan beter doen dus. Want elke bekende kop die zich uitspreekt en uit de kast komt, kan voor iemand het verschil maken. Elke coming-out kan een (jong) persoon doen beseffen dat het oké is om te zijn wie je bent en het gevoel geven niet alleen te zijn. Ook ik zal proberen daar wat vaker aan te denken. Want ook míjn openheid kan iemand de kracht geven om zijn of haar ware stem eindelijk te laten horen.

Illustratie: Studio Zaterdag

1 reactie