Kerstgevoel.

K

Vijftien graden. En een blauwe lucht met een redelijk knetterend herfstzonnetje. Geen familie te bekennen, alleen wij drietjes. Mijn lief, mijn zoon en ik. Het was daarmee de meest gekke kerst ooit. Het was een perfecte dag. Wat dan toevallig tweede kerstdag was.

In die gigadrukke supermarkt in België was het kerstgevoel helemáál ver te zoeken. Mensen liepen over elkaar heen, duwen elkaars karretje aan de kant. Een typisch tafereeltje zeg maar. Eenmaal door de jungle aangekomen bij de kassa zie ik haar opeens staan: een vrouw, zo bleek dat ze bijna licht geeft. Als een engel eigenlijk. Maar dat is ze niet. Tegen haar dochter staat ze non-stop te schelden en als het arme kind een pak suiker uiteen laat spatten op de supermarkttegels noemt haar moeder ‘r stupide. In haar armen heeft ze een pasgeboren baby. Erg blij lijkt ze er niet mee, maar in haar ogen kan ik sowieso weinig anders dan diepe ellende lezen. Op de band ligt, naast dat kapotte pak suiker, veel wijn, een XXL-doos frikandellen en wat nootjes en chips. De basis voor een kerstdiner zeg maar. Zestien euro slaat de kassa aan. Ik ben vol verbazing hoeveel ongezonde troep ze daarvoor koopt en twijfel of ik er een pak melk en een zak appelen tussen moet leggen voor de balans.

Error. Geen saldo heeft de pinautomaat aan. In het Frans brabbelt het ogenschijnlijke heroïnehoertje iets naar het meisje en ze probeert het nog een keertje. Zelfde verhaal. In een flits kijkt ze me aan met die wanhopige blik en overkomt me ineens toch dat gevoel van kerst. Ik wil haar helpen. En ik besluit haar boodschappen te betalen. Althans, in mijn hoofd besluit ik dat. Want voor ik de kans heb in actie te komen pakt de vrouw haar dochtertje zo hard bij haar arm dat die wel uit de kom moet zijn en ze spurt de winkel uit. De half ontdooide frikandellen achterlatend. Ik voel me schuldig dat ik niets voor haar gedaan heb, hoewel ze wellicht toch niet echt te redden was. In m’n hoofd zit ze nu met haar twee kinderen eten uit prullenbakken te vissen. Of eet ze droog brood. Ik laat het maar rusten en zet Wham! maar weer eens op. ‎Want toch liever een soort van kerstgevoel dan een schuldgevoel.

Plaats reactie