Jongen.

J

Mijn liefje wilde het liever niet. En de moeder van Stach wilde het al helemaal niet. Maar ja, ik was vrij duidelijk: de techniek was er, dus waarom zou je dan niet willen weten wat het geslacht van je ongeboren baby is? Dus – in tegenstelling tot de meeste andere dingen in mijn leven – kreeg ik mijn zin. We zouden na zestien weken zwangerschap te horen krijgen wat ons wondertje zou worden! Terwijl ik in mijn gedachten de vlechtjes al had bedacht en het poppenhuis al had ingericht, liet de echo vrijwel niets aan de verbeelding over: er zat toch echt een piemeltje aan onze dochter. Mijn eerste reactie was dan ook ietwat matig, teleurgesteld bijna. Want wat had ik als niet-voetballiefhebber en absolute autokennisloze zelf nou aan een zoon te bieden?

Meer dan genoeg, blijkt nu. Want onze zoon is een echte jongen. Zijn eerste woordje was auto en hij heeft op een gemiddelde dag meer zand in zijn kleren dan er in de zandbak ligt. Heerlijk, ik geniet van werkelijk elke seconde. Als we samen naar de langs zoevende bussen kijken of als we tijdens het vijf minuten durende loopje naar de supermarkt bij elke wieldop van een auto moeten stoppen voor een grondige inspectie, vind ik dat fantastisch. Toegegeven, met mijn geheime liefde voor K3, de kleur roze en barbies kan ik bij onze zoon waarschijnlijk nooit terecht, maar dat is prima.

Want ergens vind ik het ook wel fijn dat ie, zo op het eerste gezicht dan, behoorlijk mannelijk is. Het is namelijk te bizar voor woorden, maar er zijn serieus nog steeds mensen die aan mij vragen of ik niet bang ben of onze zoon wellicht homo zou kunnen worden met twee vaders. Juist, alsof wij hele dagen met boa’s door het huis lopen en luisteren naar muziek van The Village People in de hoop dat het bij onze zoon blijft plakken. Terwijl ik niet weet of ik moet lachen of huilen, leg ik uit dat ons gezin eigenlijk net zo gewoon is als elk ander gezin, tot het burgerlijke af. Ik zie de teleurstelling bij het publiek in de ogen.

En mocht die kleine Stach van ons ondanks zijn ultiem jongensachtige eerste levensjaren ooit met de mededeling komen dat ie op jongens valt, net als zijn papa’s, dan ben ik uiteraard meer dan trots. Al hoop ik dan wel dat hij begrijpt dat ie dat dan vanaf zijn geboorte af aan al was, op die ene echo van zestien weken dus al, en dat het niet veroorzaakt is door zijn opvoeding. Tegen die tijd denk ik toch dat we het stadium van suffige aannames wel gepasseerd zijn.

Deze column verscheen ook online bij Fabulous Mama & Family op 23-05-2016.

Plaats reactie

De Archiefkast