In de Wacht.

I

Van die dagen dat je het eventjes helemaal gehad hebt. Soms worden dat weken, of zelfs maanden. En zelfs als je extreem ongelukkig bent op je werk, doe je het in sommige gevallen nog jaren, omdat er geen andere optie is. Een andere baan zoeken, ok. Maar ook dat is de laatste tijd een kleinere kans op succes dan de Postcode Jackpot winnen. Zomaar ontslag nemen doe je niet, want daarmee verlies je alle rechten op een werkloosheidsuitkering, waardoor veel mensen direct in financiële problemen komen. Doorzetten, net doen alsof en gewoon maar blijven lachen leken lange tijd dan ook zo’n beetje je enige opties.

Maar gelukkig is daar onze Nederlandse politiek. Het kabinet brengt ons veel ellende, maar zo heel af en toe komen ze ook met een goed idee op de proppen: zoals wachtgeld. De opzet is zo’n beetje gelijk aan dat van de WW: als je je baan verliest heb je maximaal drie jaar recht op een uitkering. O, met toch wel een heel klein verschil: je krijgt ook wachtgeld als je zélf je baan opzegt. ‎Een baan die wellicht wat zwaar is, maar waar met een salaris van bijna 8000 euro, vrije dagen en een royale reiskostenvergoeding, toch ook genoeg tegenover staat. Maar ja, als dat uiteindelijk niet genoeg voor je is, dan schrijf je gewoon een rommelig briefje vol spelfouten en nul uitleg over je ontslag en pakt zonder om te kijken het vliegtuig naar Amerika om je droom achterna te gaan. Over financiële consequenties geen zorgen natuurlijk, want de Nederlandse staat betaalt de komende drie jaar gewoon tachtig procent van je salaris door. Want zelfs als Hilary Clinton straks al halverwege haar eerste termijn als president van Amerika is, krijgt ex-Kamerlid Wassila Hachchi nog steeds wachtgeld als ze geen nieuwe baan gevonden heeft.

Gek, dat vind ik dat. Niet alleen omdat de regeling in een tijd van extreme bezuinigen op onder andere de zorg en cultuur niet meer te verantwoorden is, maar ook omdat er blijkbaar zo makkelijk met de functie van Kamerlid omgesprongen kan worden. Een functie die je hebt binnengesleept dankzij de steun en het vertrouwen van de kiezer. Van je achterban, het volk. En dat is dan zo’n beetje de meest makkelijk opzegbare baan va‎n Nederland. Dus voor iedereen die het eventjes of al wat langer niet zo leuk heeft op zijn werk, doe eens een gooi naar zo’n zetel in de Kamer. Het is eventjes flink bikkelen tijdens de campagne, maar daarna ben je letterlijk binnen. Toch slim bedacht daar in Den Haag. Mijn politieke aspiraties waren zo’n beetje verwaarloosbaar, maar dankzij de nu al fameuze acties van Wassila met haar hondenbeet heb ik hernieuwde hoop. De PVW, Partij voor het Wachtgeld. Inschrijfformulier, ik kom eraan!

Plaats reactie