IJskoud.

I

Een bekende situatie denk ik: vlak voor het fietstochtje om boodschappen te gaan doen of even dat blokje om, check je -vaak uit gewoonte- de Buienradar. Geen vuiltje aan de lucht lijkt het. Maar zo gauw je nét te ver van huis bent om terug te gaan, valt de regen plotseling met bakken uit de lucht. Ik vergelijk mijn mentale staat daarom graag met het weerbericht. Een in alle modellen voorspelde zonnige dag kan ineens ontaarden in een stormachtige donderbui en die aan de voorkant bedachte depressieve ochtend verandert plotseling in één brok vrolijke lentekriebels. En op sommige momenten doemt ie ineens op: het zeldzame natuurverschijnsel waarvan ik zou willen dat ie voor eeuwig en altijd de geschiedenisboeken in zou verdwijnen: de tyfoon, die met zijn enorme windsnelheden zo’n beetje alles en iedereen in de buurt vermorzeld tot pulp. Mijn extreem wisselvallige stemmingen zijn voor m’n gezin en mezelf nog slechter te voorzien dan een plotseling invallend koudefront bij een gemiddelde meteoroloog.

De prikkels die mijn verstoorde brein op me afvuren komen zó enorm hard binnen dat ik nog maar één vurige wens heb: laat het allemaal maar gewoon voorbij zijn.

Het overvalt me ook werkelijk iedere keer nog als ik opnieuw in die bevroren staat van zijn terechtkom. Alsof mijn hart van de ene op de andere seconde compleet is overspoeld met ijs en daarmee elk gevoel, iedere emotie en alle empathie verloren heeft. Mijn teerbeminde echtgenoot die al jaren al mijn grillen vol liefde doorstaat, is ineens een soort paria in m’n wereld die ik niet om me heen wens te hebben. Onze zoon, die ik meestal als een magisch wonder beschouw, kan me eigenlijk geen knuffel geven omdat ik me al zwetend en paniekerig dan zo snel mogelijk uit die warme en liefdevolle handjes wil bevrijden. Alles voelt op zo’n moment koud en kil. De prikkels die mijn verstoorde brein op me afvuren komen zó enorm hard binnen dat ik nog maar één vurige wens heb: laat het allemaal maar gewoon voorbij zijn. Dat de enige uitweg nog is om te sterven en letterlijk ijskoud op zo’n metalen plaat in het mortuarium te liggen. Werkelijk alles beter dan die eeuwige strijd tegen dat wisselvallige psychische kloteklimaat.

Overigens is het concept van dat lokale lage drukgebied steeds hetzelfde: terwijl de rest van de mensheid het leuk heeft, verdrietig is of zich druk maakt om dingen, word ik niet warm of koud van m’n ogenschijnlijke levensvreugde. En het feit dat werkelijk níets bij me binnenkomt of enigszins raakt, zorgt in moordend tempo voor een vrij zinloos gevoel. Alsof ik niet leef. Eigenlijk alsof het leven geen zin heeft. Een beetje zoals een zware verkoudheid, waardoor je door een verstopte neus eventjes niet meer ruikt of proeft. Zo’n goor hoestdrankje, een goedkope hotdog of een uitgebreid culinair hoogstandje, het smaakt allemaal naar niets. Dan verdwijnt niet alleen je eetlust als sneeuw voor de zon, ook het plezier om er dan nog iets speciaals van te maken vervliegt simpelweg. Precies op die manier verliezen gebeurtenissen of mijlpalen in mijn leven dan óók hun betekenis of glans, want ze komen tóch niet bij me aan. En waarom zou ik in zo’n emotieloze staat dan überhaubt ergens aan beginnen? Ik ken namelijk het gevolg al: die eeuwige leegte. Niet alleen een verdomd eenzame en treurige conclusie om te trekken, het maakt van mijn zijn een soort stuurloos schip. Ik weet nooit helemaal welke richting ik op wil of ga. Dat ik net als de Titanic uiteindelijk tegen een ijsberg op ga knallen, dát staat dan weer wel onherroepelijk vast.

Die leegte is dus eigenlijk niks, maar het vult inmiddels wel mijn hele leven. En ik heb voor het gemak maar besloten dat ik die ontwikkeling als iets positiefs moet zien. Ik probeer tegenwoordig namelijk te begrijpen waar het vandaan komt bijvoorbeeld, in plaats mijn kop steeds dieper in de sneeuw te steken. Is het een soort onderdrukking van heftige emoties uit m’n jeugd waardoor ik dan maar helemáál niets wil voelen? Sinds het moment dat mijn ouders uit elkaar gingen en er geen veiligheid meer voor me was. En ik veel te snel volwassen moest worden. Een chronisch gebrek aan zelfvertrouwen of een niet-bestaand positief zelfbeeld wellicht? Of misschien ben ik simpelweg te vaak extreem overprikkeld geweest, waardoor ik nu razendsnel in een afgestompte modus terechtkom. De moeite van het uitzoeken waard, want ik wéét dat ik met mijn geweldige gezin, een droombaan en een schitterende thuisbasis in die ijskoude klauwen van me moet knijpen. En dat die betekenisloze, richtingsloze en gevoelloze hersenkronkels vanzelf weer verdwijnen.

Ik heb genoeg zoetsappige Hollywoodproducties gezien om daadwerkelijk te geloven dat ik ooit die ijsberg ga passeren en -in tegenstelling tot de Titanic– wél de overkant haal.

Ik heb daarmee overigens heus niet de illusie dat het bevriezen van m’n ijskoude hart op de meest kansloze momenten ooit écht voorbij zal gaan, maar ik probeer er een soort way of life van te maken. Ik schrijf de momenten op in m’n agenda, geef er cijfertjes van ellende aan, in de hoop dat ik daarmee wat aanknopingspunten kan verzamelen om iets dichter bij een oplossing te komen. Zoals een goed geproduceerde true crime-podcast zeg maar. Ik werk hard aan mezelf en misschien staat m’n wereld juist daarom nóg meer op z’n kop. En heb oprecht het ultieme verlangen om níet van de leegte weg te lopen en het ga proberen te doorstaan. Ik heb namelijk een man. Een kind. Een leven. En heb daarnaast genoeg zoetsappige Hollywoodproducties gezien om daadwerkelijk te geloven dat ik ooit die ijsberg ga passeren en -in tegenstelling tot de Titanic– wél de overkant haal.

Illustraties: Studio Zaterdag

10 reacties

    • Hoi Aad, dank voor je reactie en dat je de moeite hebt genomen om mijn verhaal te lezen. Bij RTL Boulevard ben ik óók gewoon mezelf hoor, maar een ander stukje daarvan. Alles bij elkaar maakt uiteindelijk de Eric die ik ben. En nu probeer ik stapje voor stapje daar weer een iets betere versie van te worden… 🙂

      Groetjes Eric

  • Eric, je bent zo goed op weg. Terugvallen zullen er altijd zijn en dat mag ook. Zo makkelijk als ze komen zo verdwijnen ze ook weer. Dat is makkelijk gezegd want ze overschaduwen op dat moment alles wat je de afgelopen tijd hebt opgebouwd. Maar zodra ze weg zijn ervaar je weer de positieve dingen. Hou je daar aan vast. Laat die terugvallen er zijn en probeer ze niet te onderdrukken want dan voelen ze juist nog erger. Uiteindelijk zullen ze steeds minder voorkomen. Ik spreek uit ervaring en heb je een tijdje geleden een mail gestuurd. Misschien had je er iets aan. Ga toch zo door, het zonnetje gaat ook voor jou weer volop schijnen.

Sjieke Spam

Een vorstelijke behandeling krijgen als lezer? Dat kan! Schrijf je in en ontvang direct een mailtje als een nieuwe column het levenslicht heeft gezien...

Koninklijk Archief