Hoor Wie Liegt Daar Kids.

H
Stel je voor: een regenachtige donderdagavond in een klein gehucht in Gelderland. In de plaatselijke kerk (!) verzamelt zich in een mum van tijd een hele zwerm aan ouders met hun kroost, waarbij een bijenkorf in het niet zou vallen. Gespannen gezichtjes, nerveuze blikken naar de deur. En dan heb ik het nog niet eens over de kinderen gehad. Die zijn hier op een tijdstip waarop ze eigen al met natte haartjes in hun pyjama horen te zitten, terwijl ze hun suikergehalte voor het hele jaar aanvullen met pepernoten en schuimpjes.

Uiteindelijk komt die Goedheiligman dan op de proppen en na een klungelige speech vol foute uitspraken en afglijdende mijters en pruiken, is het avondje weer ten einde en kan iedereen opgelucht ademhalen. De ouders omdat het voorbij is en de kinderen omdat ze toch maar mooi weer een jaar lief zijn geweest in de ogen van Sinterklaas.

Dit gehele tafereel zou zich zonder problemen in de jaren tachtig hebben kunnen afgespeeld, toen ik als kleine Eric onderdeel was van het Sinterklaasfeest. In plaats daarvan was het afgelopen week, 2016 dus. Deze keer was het papa Eric die de festiviteiten mee mocht maken. En eerlijk is eerlijk, ik ben altijd best een zuur type als het op Sinterklaas aankomt. Van “wat slecht zeg, je begint het leven van je kind al met een leugen” tot “wat dom als je kind niet ziet dat dít nep is”. Echt vrolijk zou je niet worden van een conversatie over Sinterklaas met mij. Maar dat was vroeger. Na Sinterklaas 2016 ben ik genezen.

Heerlijk vond ik het namelijk om samen met manlief als twee nerveuze bakvissen liedjes te zingen, terwijl onze kleine man steevast heel zachtjes “Sinterklaas” aan het mompelen was. En wat was het een magisch gevoel dat zoonlief met open mond en vol bewondering naar zo’n statig figuur aan het kijken is, wetende dat ie op een later moment van de avond doodsangsten uit gaat staan als er een handje gegeven dient te worden. Al mijn zure vooroordelen waren in één klap verdwenen bij het zien van de twinkeling in de ogen van mijn zoon.

Want tuurlijk blijft het één grote sullige leugen, maar wel een extreem leuke. En eentje die ze bijna nergens ter wereld vieren, dus is het onze eigen unieke Nederlandse nepperij. Het is de enige tijd van het jaar waar je zelf ook weer eventjes kind kunt zijn. Waar je samen met je kroost en alle andere kinderen van Nederland in een sprookjeswereld leeft waarin cadeautjes en het zo snel mogelijk oprapen van stoffig strooigoed de enige zaken zijn die er écht toe doen. En dat is, juist in 2016, een welkome afwisseling.

Plaats reactie

De Archiefkast