Hoera! Het is Herfst.

H

Je kunt bovenstaande titel op twee manieren opvatten, dat begrijp ik. Zeker gezien mijn trackrecord van de afgelopen jaren. Maar hoewel de herfst meestal voor nóg meer ongelukkige mensen en depressies zorgt, staat het jaargetijde met stip op nummer één bij mij. Serieus. Want hoe héérlijk en fijn een koud glas rosé op een terrasje in de stralende zon ook moge zijn, er gaat níets boven een gloeiend heet kopje kaneelthee met een Bastognekoek terwijl de regen en de wind keihard tegen respectievelijk het raam en het dak kletteren. En dat is dan ook meteen zo’n beetje het enige geluid wat te horen is tijdens de herfst, verder is het voornamelijk ‘t seizoen van stilte. Rust. En dat zijn meteen de redenen waarom ik er stiekem zo dol op ben. En altijd al ben geweest.

Alles is beter dan die rellende en puberende zomer vol overbodige overlast die eindelijk achter ons ligt.

Het kan mij niet vroeg genoeg donker worden en ook de zon mag wat mij betreft zo lang mogelijk verscholen blijven in de ochtend. Alles is beter dan die rellende en puberende zomer vol overbodige overlast die eindelijk achter ons ligt. Met vooral echt enorm veel herrie en ruis. Tijdens die drie lawaaierige zomermaanden is voor mij namelijk alles teveel. De rondfietsende toeristen, de constante lucht van aangebrande stukken vlees op de barbecues, teveel overtollige huid dat onder de uitpuilende tanktops of fladderjurkjes verschijnt, toeterende auto’s en non-stop buitenspelende kinderen. Die ook maar blijven gillen en schreeuwen. Alsof alles gewoon maar kan en er nooit een einde aan komt. Zonder klok of tijdsbesef. Vrijheid blijheid, dat idee. Verschrikkelijk. Want áls ik dan al eens besluit om mee te doen aan een kijk-mij-zo-vrolijk-doen-want-het-is-zomer-activiteit, dan heb ik altijd het idee dat ik nét in het verkeerde park of op nét het foute feestje ben. Ergens anders was het dan toch leuker geweest. Voor mijn gevoel althans. Meestal thuis overigens. Plus: één dagje zomerse hitte is prima, daarna verandert de gemiddelde Nederland meteen weer in datgene waar hij of zij goed in is: een zeur. “O regende het maar weer eventjes”, alsof ze als verschroeide pruimpjes een maand in de Sahara hebben moeten doorbrengen. Ik heb het in dit voorbeeld -uiteraard- over mijzelf. Ik houd niet van zweten.

Lange middagen met thee dus, dat is het enige juiste medicijn voor rust. Met koekjes. En chocolade. En rum. En dikke truien zodat je die langzaam aangroeiende vetrolletjes op je buik pas weer ziet in maart als het kerstdiner inmiddels ver achter je ligt en de lente is bijna is begonnen. De herfst is het ultieme seizoen van bij elkaar kruipen op de bank en na een zomer waar zogenaamd alles moest, weer even terugkeren naar de basis: niets. Of in ieder geval minder. En dan ook nog in een soort van ritme, in plaats van de chaotische zes weken die ze zomervakantie noemen. Ik snap niet wat daar ‘vakantie’ aan is? Alles op een vast moment van de dag, structuur dus. Daar ga ik enorm goed op. O! En dan heb ik het nog niet eens over de natuur gehad. Want hoe héérlijk is het om getuige van de massasterfte overal om je heen te zijn. En dat de bomen en de planten daar jaar na jaar gewillig aan meewerken en er nog een prachtig schouwspel van maken ook? Daar kunnen wij met ons gebotox en gefacelift om de ouderdom en uiteindelijke sterfte zo lang mogelijk uit te stellen nog best iets van leren.

De herfst is echt veel te leuk voor een depressie. Behalve is het er eentje in de atmosfeer is.

Hij is weer voorbij die mooie zomer zeggen ze dan. Nou ja, zo enorm mooi of bijzonder was ie dit jaar sowieso niet. En van die lange en vrije zomerdagen moet je uiteindelijk ook gewoon kunnen genieten. En dat kan ik niet. Eerlijk gezegd vind ik de meeste dagen simpelweg te lang duren, dus dan ga ik liever tijdens deze steeds korter wordende dagen schaamteloos om acht uur al naar bed, om zo’n elf of twaalf uur later pas te ontwaken. Ik ben een soort kastanje: hard en prikkelig van buiten en dan weer shiny van de binnenkant. Als een soort Knabbel of Babbel in hun warme boompje. Met veel spinnen. En eikels. En dorre bladeren. Daar leef ik enorm van op. Vraag me ineens af wat dat precies over mij zegt? Daar denk ik gewoon maar niet al teveel over na. De herfst is echt veel te leuk voor een depressie. Behalve is het er eentje in de atmosfeer is. Laarzen aan en gaan! 🍂🌰🥮🍄🐿🌧︎🍁

Illustratie: Studio Zaterdag

 

 

Plaats reactie

De Archiefkast