Hiep, Hiep, Hoera.

H

Nachtenlang niet kunnen slapen. De dagen met magneetjes aftellen op de koelkast. Toen ik wat ouder werd stiekem het hele huis afspeuren naar het kleinste spoor van een cadeautje verstopt in de kelderkast. En uiteindelijk de ontlading van een ontbijtje op bed, met talloze ballonnen, taartjes, slingers en presentjes. Veel dingen zijn in volwassenheid een stuk leuker dan als kind, maar verjaardagen vallen daar wat mij betreft absoluut níet onder. Diep in mijn hart breng ik die namelijk het liefste precies hetzelfde als alle andere 364 dagen van het jaar door.

Zo’n verjaarspartijtje gaat ronduit volledig tegen m’n natuur in. Niet alleen omdat ik het simpele feit dat je een jaar ouder bent geworden (onzin natuurlijk, want je bent elke seconde weer een stukje dichter bij de dood dan die daarvoor) totaal geen aanleiding voor een feestje vind, vooral dat vierentwintig uur volledig in het middelpunt van de belangstelling staan maakt me compleet gek. Hoe hartverwarmend en lief ik alle kaartjes, appjes, berichtjes en belletjes ook vind, het maakt me vooral immens ongemakkelijk. Net zoals het loketje met complimentjes zeg maar: daar loop ik óók met een noodgang voorbij als ‘t me lukt.

Ik liep de hele avond met zó’n gigantische neplach rond, dat ze daar bij de marketingafdeling van Colgate grof geld voor zouden neertellen.

Fysieke fuifjes thuis zijn voor mij overigens helemáál de absolute hel. Behalve de uitputtingsslag die het aanknopen van ontelbare gesprekken voor me is, kan ik het mentaal niet verwerken dat er zoveel diverse onderdelen van mijn bestaan samenkomen op dezelfde plek. Want hoe rommelig ik ook ben, de verschillende sociale groepen uit mijn contactenlijst zijn in m’n hoofd übernetjes afgebakend. Vrienden van vroeger, vrienden van nog vroeger en vrienden van daarvoor, allemaal hun eigen plekje. Familie is familie (de eigen familie én alles aangetrouwd of aangeboren ook het liefst in aparte hokjes) en collega’s zijn collega’s. Aan de bar. En die horen dus níet gemixt te worden. Nooit. In elke groep speel ik een bepaalde rol en als die mensen dan ineens bij elkaar in één ruimte zijn, slaan bij mij de stoppen door.  Weet niet wie bij wie past, maak me non-stop zorgen over of er wel genoeg plezier en vermaak is en denk alleen maar: ‘HELP! HAAL ME HIER WEG!’. Voor m’n vijfentwintigste verjaardag was er bijvoorbeeld een surpriseparty door een geweldig vriendinnetje voor me georganiseerd. Bij mij thuis. Fantastisch lief en leuk, echt. Maar ik liep de hele avond met zó’n gigantische neplach rond, dat ze daar bij de marketingafdeling van Colgate grof geld voor zouden neertellen. Stiekem vooral woedend dat eenieder in m’n rommelige flatje vol troep was geslopen en werkelijk níemand de moeite had genomen om me in te lichten. Of van te voren gevraagd had om toestemming voor het besmeuren van m’n privacy. Oké, snap het concept van zo’n verrassingsfeestje heus wel, maar toch. Het kostte me uiteindelijk een belachelijk aantal aan glazen sterke drank om de avond enigszins zonder kleerscheuren door te komen.

Sinds die bewuste samenkomst was een enorme hoeveelheid alcohol sowieso m’n ultieme escape geworden als ik me onder grote groepen mensen diende te begeven. Vooral in eigen huis een beproefde methode, omdat ik daar namelijk precies wist waar te staan, om me zonder problemen ergens aan vast te klampen als ik door de talloze liters wijn in m’n bloedbaan door m’n hoeven dreigde te zakken. Maar ja, nadat ik me van zowel de vijfde verjaardag van zoonlief alswel de Oudejaarsavond die daar op volgde helemaal níets meer kon herinneren behalve de kater, ben ik eindelijk opgehouden met drinken. En dus moest er een andere manier gevonden worden om die feestjesfobie de kiem in te smoren. Goed nieuws: die heb ik met m’n achtendertig lentes eindelijk gevonden: geheelonthouding. Zo’n beetje al mijn RSVP’s bestaan uit een dikke vette nee. Dit jaar besloot ik die vlieger óók voor mezelf op te laten gaan.

Er was een wereldwijde pandemie met bijbehorende lockdown nodig om me te redden van de sociale ondergang.

‘Wat wil je hebben, liefje?’, vroeg m’n echtgenoot een paar weken geleden. Ik antwoordde rustig en kalm met: ‘Een normale dag. Niks geks.’ En ‘met z’n drietjes en niks of niemand anders’, vervolgde ik het vlammende doch aarzelende betoog. Volledig gemeend en uit de grond van mijn hart. Terwijl ik dit schrijf tikken de laatste minuten van m’n achtendertigste verjaardag weg en kan ik zeggen dat die wens uitgekomen is. Ongelofelijk. Gemakkelijk was dat overigens niet hoor, het kostte nog redelijk wat moeite om vrienden en familieleden links en rechts op afstand te houden, maar het is me gelukt. Enkel m’n man, kind en een flinke portie rust hebben de revue dit jaar gepasseerd. Oudergesprek hier, zwemlesje daar. De dagelijkse boodschappenbeproeving en aansluitend ‘t vaste rondje wandelen met de hond. Als afsluiter een koolhydraatarme hap én een hoofdstuk Pippi Langkous op ‘t bed van zoonlief voor het slapengaan. En me tussendoor heus bijzonder voelen dankzij een stortvloed aan felicitaties die m’n mobiel binnenstromen. Best gift ever.

Misschien is dat het meest prachtige aan ouder worden: jezelf beter leren kennen. En daar vervolgens ook naar handelen. Ik weet m’n valkuilen en zwakheden steeds grondiger te omzeilen en daar simpelweg omheen te bewegen. Weg zijn ze niet, gaat ook nooit gebeuren, maar ik heb er minder last van. Eerlijk zeggen dat het enige waar ik op m’n verjaardag naar verlangde gewoon rust was, had ik op mijn twintigste nooit durven doen. Sterker nog: een jaar geleden lukte dat nog niet eens. Toen was er een wereldwijde pandemie met bijbehorende lockdown nodig die me redde van de sociale ondergang. Had ik dit jaar ook nog kunnen inzetten, maar ja, ééns gaat ie toch voorbij. Dan kan ik maar beter duidelijk zijn tegen iedereen. Dat alle geliefden m’n keuze uiteindelijk respecteren, ondanks hun eigen bezwaren, daar is geen prijskaartje op te plakken. En niks kleinigheidje. Zo dankbaar ben ik nog nóóit voor een geschenk geweest.

Illustraties: Studio Zaterdag

5 reacties

  • Hallo Eric, mooie duidelijke tevreden column. Ooit las ik dit: Iets vieren geeft grip op veranderingen. Je zet de tijd even stil en verankert een moment in je herinnering. Jij hebt dat nu allemaal gedaan op jouw manier dus je bent tevreden en hebt iets veranderd. Houden zo! Groeten uit Doesburg

    • Hoi Lineke, bedankt voor je lieve bericht! En absoluut helemaal waar! Groetjes terug uit Laag-Keppel!

  • Ow weer zo herkenbaar. Bloedhekel aan feestjes en vooral op mijn eigen verjaardag. Ik heb de knuppel ook in het hoenderhok gegooid: ik wil het niet meer vieren. Dat heeft nog jaren gekost voor men het ‘goed’ vond maar het is gelukt ook al proberen ze het ieder jaar weer. Maar nu dreigt er een vrijgezellenfeestje te komen voor ons trouwen. NEEEE drama ☹ Hoezo überhaupt vrijgezellenfeest, ben al 18 jaar geen vrijgezel meer, flauwekul. Ik had het uiteraard niet mogen weten maar het was niet te voorkomen dat het uitlekte… gelukkig. Je bruiloft 2x uitstellen vanwege corona is niet leuk, maar kwam wel goed uit. Iedere keer als de datum dichtbij kwam vreesde ik alleen maar met alle geweld dat vrijgezellenfeest. Na de 2e keer uitstellen heb ik duidelijk gemaakt dat ik het NIET wil. En als ze het toch doen hebben ze een probleem, ik ga NIET mee. Oftewel: bespaar je als organisatie de afgang. Kijken of ze het begrijpen Echte vrienden zouden dat moeten kunnen. Toch houd ik mijn hart vast…

Sjieke Spam

Een vorstelijke behandeling krijgen als lezer? Dat kan! Schrijf je in en ontvang direct een mailtje als een nieuwe column het levenslicht heeft gezien...

Koninklijk Archief