Het Verlies van Vlieland.

H

Een man weet pas wat ie mist als ze er niet is. Of als het er niet is in dit geval. Want de coronacrisis kent misschien veel verliezers, in mijn geval staat Vlieland bovenaan dat lijstje. Sinds bijna tien jaar ‘ons’ plekje om uit te waaien, bij te komen, te ontspannen en eigenlijk vooral te niksen. En juist dáár kunnen we niet terecht. Een wereldramp? Natuurlijk niet, gewoon jammer. Dus tot we weer als vanouds voet aan wal kunnen zetten van Vlie hierbij een kleine ode aan het fijnste eiland ter wereld.

Eigenlijk weet ik niet zo goed waar ik moet beginnen. Bij het gevoel van rust wat door mijn hele lichaam glijdt zo gauw ik de boot in Harlingen op stap? Of het afgeven van je koffers bij een willekeurige huifkar en zeker weten dat je ze een half uur later bij je huisje gewoon weer terugkrijgt. De lekkerste cranberry cheesecake die er bestaat misschien? Dat het nooit écht slecht weer is op Vlie, de wolken trekken serieus áltijd wel weer over. Autovrij, óók een enorme pro, want niets is zo rustgevend als het gebrek aan uitlaatgassen en files om je heen. Of misschien toch die lange avonden bij een knetterend haardvuur? Nee, want dat is dan weer niet zo uniek aan Vlieland… Ik denk dat ik het weet: Vlieland is thuis, maar ook weer totaal niet.

Het enige wat we tijdens een vakantie naar Vlieland écht moeten beslissen is of we links- of rechtsom via het strand naar het dorp lopen.

Ik kan opeens weer intens verliefd op mijn echtgenoot worden als ie rustig en ontspannen zit te lezen op de bank. Een situatie die ik in het dagelijks leven niet al te vaak kan aanschouwen helaas. En onze zoon leeft óók helemaal op als hij de eerste stapjes van het strand betreedt. Een waar paradijs waar hij never nooit genoeg van krijgt. En ik kan dan ook maar blijven kijken naar zijn blije hoofdje. Gedoe bestaat niet echt op Vlieland. Evenals ellenlange discussies, stress, regelmaat en planning. De downers van het dagelijks leven zeg maar. Het enige wat we tijdens een vakantie naar Vlieland écht moeten beslissen is of we links- of rechtsom via het strand naar het dorp lopen. Een groter verschil met het leven van alledag kan er bijna niet zijn. Zeker in een tijd waar we vierentwintig uur thuis op elkaars lip zitten en er nog nét geen bloedspetters op de muur verschijnen. Dat is toch anders.

Dus lief Vlieland en alle Eilanders. Houd jullie taai. Ik weet dat jullie er zijn, maar toch ook weer niet. Want de lege stranden, onbezette boshuisjes en lege terrassen horen niet. Jullie horen te ademen. Ik hoop dat jullie snel weer lucht krijgen. En ikzelf ook trouwens.

Plaats reactie

De Archiefkast