Helversum.

H

In 2004 liep ik als onzekere student van eenentwintig voor de allereerste keer het gebouw van Blue Circle binnen. Vol spanning‎, maar vooral met een gevoel van zelfverzekerdheid. Alsof ik toen al wist dat ik vanaf dat moment nog jaren in dat gebouw rond zou lopen. Dat gevoel klopte, want anno 2015 weet ik elk plekje wel te vinden en ken ik zo’n beetje alle collega’s in bepaalde mate. Maar na vandaag valt het doek, gaan we verhuizen en is het iconische AVRO-pand niet langer de thuisbasis van Blue Circle, voortaan staat ons hoofdkantoor in Amsterdam.

Het einde van een tijdperk dus. Tijdperk Hilversum. Of Helversum zoals heel veel mensen het nog steeds noemen, want jezelf op een fatsoenlijke manier voortbewegen is er na miljoenen euro’s aan infrastructuurkosten nog‎ steeds niet bij. Het valt me nog mee dat de mediastad niet meer last heeft van smog met al die uitlaatgassen van filerijdende auto’s de hele dag. Of het feit dat werkelijk alles eenrichtingsverkeer is en als je dus één afslag mist, je weer helemaal opnieuw moet beginnen.

En toch valt het afscheid me zwaar. Het voelt een beetje als thuis. Heel erg als thuis zelfs. Niet alleen omdat ik er ook jaren gewoond heb en veel vrienden er tot op de dag van vandaag nog wonen, maar ook omdat ’t nog steeds ‎het hart van de Nederlandse media is. Een hart dat langzaam maar zeker behoorlijk begint af te brokkelen en dat vind ik jammer. Met alle geschiedenis en charme die Hilversum heeft vind ik het moeilijk om te zien dat veel bedrijven dat inruilen voor het industriële Amsterdam. Ook mijn baas dus. Niet meer eventjes het dorp in, niet meer dat echte tv-gevoel opsnuiven. Voortaan ben ik één van de duizenden forenzen die zich dagelijks naar een Amsterdams industrieterrein begeeft. Een kwestie van wennen, tuurlijk. Maar Helversum, of sorry Hilversum, bedankt voor tien jaar fijnheid. Bedankt dat ik een stukje van je geschiedenis mocht zijn.

Plaats reactie