Helemaal Flex.

H

De popagenda was mijn favoriet, maar zeker niet de enige. Tijdens m’n middelbareschooltijd heb ik de ene na de andere agenda versleten. Volgekalkt met roosters, maar vooral met verhaaltjes van klasgenoten. Daarna ging het een tikkeltje bergafwaarts met de papieren planner en ging het me jarenlang best prima af met wat post-its hier en daar. Maar ja, sinds de komst van onze zoon is ook dat weer helemaal anders. Een planbord met felle kleurtjes in de keuken laat heel duidelijk zien wie op welke tijd waar is en waarom. Geen speld tussen te krijgen. En uiteraard hebben we voor de momenten onderweg een digitale versie met alle agenda’s aan elkaar gekoppeld.

Want ik vind het nogal wat hoor, die planning. Er zijn dagen dat mijn man en ik elkaar precies vijf hele minuten zien tussen het werk en het sporten door. Een kusje en een kleine overdracht, en weer gaan. Belachelijk natuurlijk. Of met een ronkende auto op elkaar staan wachten bij een druk NS-station, het geeft het woord stress een volledig nieuwe betekenis. En steeds als ik me bedenk hoeveel gedoe het is, besef ik me dat wij het met één kind dat nog lang niet naar gym-, zwem-, piano-, hockey- of karateles ‎gaat, nog relatief gemakkelijk hebben ook. Goed, het is eventjes omschakelen, maar met de nodige hulplijnen is zo’n week best prima door te komen. Zolang er maar rust en regelmaat voor het kind is, dat lees ik in werkelijk alle boekjes terug.

Met veel interesse volg ik dan ook de berichtgeving over de proef met flexibele schooltijden. Sinds 2014 aan de gang en staatssecretaris Dekker wil die nu uitbreiden met extra scholen. Het komt er zo’n beetje op neer dat je je kroost niet stipt op een bepaalde tijd naar school hoeft te brengen, je eigen roosters kunt maken en zodoende dus zelf kunt beslissen wanneer je een vrije dag neemt of op vakantie gaat. Lekker praktisch als de ochtend eventjes niet mee zit, en die reisjes zijn natuurlijk wel lekker goedkoop buiten de schoolvakanties. Veel ouders zijn dan ook razend enthousiast, alleen de resultaten vallen vooralsnog wat tegen. En die rust en regelmaat die zo superbelangrijk voor kinderen schijnen te zijn, die zie ik ook nergens terug.

Het leven draait in mijn optiek om planning en schema’s. Onze kinderen groeien op in een tijd met stress en hectiek en waarin, godzijdank, allebei de ouders kunnen werken als ze dat willen. Tuurlijk is het superfijn als je werkgever meedenkt en je wat vrijheid geeft, maar laten we alsjeblieft niet aan flexibele schooltijden beginnen. Dan krijg je straks een allegaartje aan klassen met leerlingen die non-stop wisselen en elkaar straks alleen nog maar zien bij het schieten van de jaarlijkse klassenfoto. Een sociaal isolement is dan nog maar een kwestie van tijd.

De maatschappij verandert, dus verandert de school mee, dat snap ik. Maar een vijfdaags continurooster van 8.30 uur tot 14.00 uur klinkt mij als muziek in de oren. Elke dag hetzelfde en niet meer die gekke woensdagmiddag vrij. Want hoe fijn ook, in het echte leven krijg je ook niet zomaar meer een middagje verlof. Laten we dat onze kinderen‎ dan maar meteen bijbrengen. Geeft ook een soort van rust.

Deze column verscheen ook online bij Fabulous Mama & Family op 25-04-2016.

Plaats reactie

De Archiefkast