Happy Huwelijk.

H

Het is feest in heel het land. Of nou ja, dat zou het moeten zijn. Het homohuwelijk bestaat deze week namelijk precies vijftien jaar en daar waren we in Nederland toch maar mooi het allereerste mee. ‎In een tijd van haat en onverdraagzaamheid ben ik er meer dan trots op dat die mogelijkheid in ons kikkerlandje is ontstaan. Tegelijkertijd is het misschien tijd om de term homohuwelijk aan de wilgen te hangen. Gewoon een huwelijk. Voor iedereen.

Maar goed, voor het Centraal Bureau voor de Statistiek is deze gelegenheid natuurlijk een uitgelezen kans het homohuwelijk aan een onderzoekje te onderwerpen. En wat blijkt? Lesbiennes trouwen weliswaar het meest, maar die huwelijken lopen statistisch gezien ook vaker uit op echtscheidingen. De heterohuwelijken zijn de middenmoot en jawel: de verbintenissen tussen twee mannen hebben het in de eerste vijftien jaar van hun bestaan het beste gedaan. Van alle huwelijken die in 2005 gesloten werden, eindigden die van de twee vrouwen in dertig procent van de gevallen in een split-up, in tegenstelling tot vijftien procent bij de mannelijke tegenhanger.

De verklaringen zijn nogal divers. Verschillende deskundigen buigen zich in dit artikel over de zaak en komen met de conclusies‎ dat vrouwen eigenlijk vaak zeiken en jaloers zijn en dat mannen simpelweg makkelijk overspel kunnen plegen en dat de huwelijken daarom langer standhouden. Een opeenstapeling van clichés waarbij de wereld alleen maar om seks zou draaien en de rolbevestingsmachine weer op volle toeren draait. Appels met peren vergelijken vind ik dat. Ik kan overigens niet zeggen dat zo’n artikel me verbaast, ik krijg namelijk ook nog steeds regelmatig de vraag wie bij ons thuis het mannetje of het vrouwtje is. “Ik zet het vuilnis buiten”, zeg ik dan grappend, maar eigenlijk barst ik dan het liefst in janken uit.

Net als op onze trouwdag trouwens, toen moest ik ook huilen. Omdat die dag op dat moment de gelukkigste dag van mijn leven was. We vierden dat we van elkaar hielden, dat we voor altijd samen wilden zijn en het was toch ook wel een klein beetje omdat het kon. Omdat we in een tijd leven waarin het niet uit zou moeten maken op wie of wat je verliefd bent geworden. 20-12-2012. Inmiddels zijn we al bijna drieënhalf jaar en een prachtige zoon verder. Net als iedereen hebben wij ruzie, problemen, zijn we wel eens jaloers, zeiken we en hebben we er soms helemaal genoeg van. Maar dat is soms, de rest van de tijd ben ik zó gelukkig en blij dat ik onderdeel van ons fijne gezinnetje mag zijn. Dat ik al jarenlang geen ik meer ben, maar een wij. En dat we met z’n drietjes de hele wereld heus wel aankunnen. Zelfs als die wereld soms nog heel eng, ouderwets en kortzichtig kan zijn.

Plaats reactie

De Archiefkast