Gewichtig.

G

Gemiddeld acht flessen wijn per week, bij voorkeur rosé. Daarnaast zo’n zelfde aantal zakken chips (elke avond toch één) en ook nog de nodige saucijzen- en frikandelbroodjes tijdens elke stop bij een willekeurig tankstation. En dan heb ik het nog niet eens over de ‘speciale’ gelegenheden zoals de vrijdaglunch op kantoor met drie broodjes kipburger en de minstens twee pizza-avonden als ik alleen thuis ben. En de stokbrood met aioli-avondjes op donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag. Dat is slechts de basis van het Eric-eetpatroon. Of nou ja, dat wás het tot de eerste dag van 2020 in ieder geval. Daarna ging het roer volledig om en eigenlijk vaar ik die koers na een paar maanden nog steeds. Mijn hart is opgelucht, mijn mentale staat óók, alleen die dagelijkse strijd met mezelf is helaas gebleven.

Het moge duidelijk zijn: ik ging op 1 januari op slot. Geen alcohol een vette troep meer, intensief sporten en dagelijks leven volgens een persoonlijk Weight Watchers-programma. Zo’n dieet trapt eigenlijk vooral open deuren in. Want ik wíst heus al wel dat een bakje wortelen beter voor je is dan een hele familiezak chips. Die je dus niet moet verorberen tijdens het zoveelste avondje bankhangen en dat een stevige wandeling toch meer wonderen doet voor je figuur en dat eeuwige bierbuikje dat steeds verder over mijn riem begon te hangen. De eerste resultaten zijn weergaloos: met twintig kilo minder op de weegschaal is het toch het totale gewicht van mijn zoon dat ik niet elke seconde van de dag met me op sleeptouw heb. En dát merk je heus wel bij een rondje joggen. Of bij het ophangen van de was.

Óf ik gun mezelf helemaal niets en honger me dagenlang uit, óf ik prop me in één middag zo enorm vol dat ik daar dan weer dagenlang spijt van heb en mezelf straf met een week crashen.

Maar ja, nu de kritieke maanden voorbij zijn blijkt het gevecht tussen een slankere Eric en zijn hoofd net zo intens te zijn als toen ik nog gezellig rond was. Want ik ben nou eenmaal nogal zwart-wit in mijn belevingswereld. Dus óf ik gun mezelf helemaal niets en honger me dagenlang uit, óf ik prop me in één middag zo enorm vol dat ik daar dan weer dagenlang spijt van heb en mezelf straf met een week crashen. Enige balans vinden staat dus vrij hoog op de prioriteitenlijst zoals je wellicht begrijpt. En dan heb ik het nog niet eens over de constante stroom aan complimentjes gehad. Natúúrlijk superfijn en lief, maar in mijn hersenen ontstaat dan simpelweg kortsluiting. Gedachten als ‘O mensen vinden me dus alleen maar leuk als ik dun ben’ of ‘Oei dit taartje neem ik maar niet want dan ben ik morgen dik en vinden mensen me een totale loser’ schieten zo’n beetje elke seconde door mijn hoofd. Vermoeiend? Absoluut, daar kan geen uurtje bootcampen tegenop kan ik je melden. Gelukkig leer ik ook hierin stapje voor stapje iedere dag weer een beetje bij.

Eten moet weer iets leuks worden en vooral met de bedoeling om ervan te genieten. Niet zoals vroeger dienen als het opvullen van een leegte, die toch nóóit verzadigd gaat raken. Ik ben nog steeds dezelfde Eric, die nog steeds geen sixpack gaat krijgen, maar dan een Eric die niet dagelijks een sixpack Grolsch wegdrinkt om zijn verdriet te vergeten. Een persoon die niks anders is dan een paar maanden geleden en waarvan mensen nog steeds hetzelfde houden als toen. Alleen dan met iets meer voelbare botten tijdens het knuffelen. Een pittige opgave, want naar jezelf kijken in de spiegel terwijl je níets anders voelt dan afkeer en haat blijft zelfs als skinny bitch vrij confronterend. Gelukkig kan ik nu op die momenten óók naar een oude band van RTL Boulevard kijken om te zien dat ik toen helemáál niet lekker in mijn vel zat. Want eerlijk is eerlijk: jezelf op bepaalde momenten haten is tóch makkelijker als je er tenminste enigszins gezond uitziet. En als het écht eventjes niet meer gaat dan haast ik me als een junk linea recta naar het bakkershoekje van de Albert Heijn om me als foodjunk te vergrijpen aan een portie slagroomsoesjes en twee enorme Bossche Bollen. Twintig kilo vreet je er namelijk niet in één depressief middagje weer aan. En heel veel langer duren die periodes tegenwoordig gelukkig niet meer. Eet smakelijk!

1 reactie

De Archiefkast