Geheim van de Smith.

G

Dat creatieve mensen niet direct de meest intelligente zijn is natuurlijk een fabeltje. Maar dankzij Sam Smith en de ene na de andere bizarre uitspraak na het winnen van de Oscar voor Best Original Song brengt hij het gemiddelde niveau bij zangers wel echt met tien procent omlaag. ‎En het lijkt het me beter dat de beste man niet meer in het openbaar spreekt, tenzij iemand eerst alle feiten checkt. Een tip waar ie naar geluisterd heeft, want Sam Smith heeft zojuist zijn Twitter-account stilgelegd.

Het begon allemaal met die uitreiking. In een avond vol clichématige speeches over diversiteit deed Sam er nog een schepje bovenop door aandacht te vestigen op de LGBT-problematiek. Dat zou je sympathiek kunnen noemen, is het niet dat Sam besloot om de uitspraken doen als allereerste openlijk homoseksuele winnaar. Want ‘dat had ie ergens gelezen’. Meteen ontstond er op social media, maar ook in de zaal, behoorlijk wat ophef. Want dat hij niet de eerste was, ‎stond natuurlijk net zo vast als dat hij niet de eerste openlijk homoseksuele man is die alle afleveringen van The Golden Girls heeft gezien. Wat een domme uitspraak. En er dan ook nog aan toevoegen dat het eigenlijk niet uitmaakt of hij de eerste is of niet. Ehm, dat maakt wél uit als je voor miljoenen mensen een punt probeert te maken over de geschiedenis van de homobeweging en je daarmee dus alle helden die je voorgingen negeert. Pijnlijk.

Een bijzondere voorganger was Howard Ashman. Voor mij een persoonlijke held omdat hij de liedjes voor De Kleine Zeemeermin en Belle & Het Beest geschreven heeft. Helaas was hij in 1991 één van de eerste semi-bekende mensen die omviel aan het AIDS-virus. Maar ook die memo had Sam Smith nog niet bereikt, want toen een journalist hem er na zijn nu al beruchte ‎speech naar vroeg, zei Sam dat hij en Howard maar eens moesten daten. Niet alleen onwijs gênant vanwege zijn gebrek aan kennis, maar ook het stigmatiserende antwoord. Alsof daten de enige voor de hand liggende optie zou zijn. Burn Baby Burn.

Ik heb het succes van Sam eigenlijk nooit begrepen. Of nou ja, in het begin wel. Toen hij nog een onschuldig dikkig en ogenschijnlijk talentvolle jongen leek. Maar in een recordtempo heeft de zanger zich ontpopt als leeghoofdige en oppervlakkige relnicht, waar we er in de showbizz al meer dan genoeg van hebben. Dan laat ik het feit dat ie zijn muziek schaamteloos heeft gekopieerd maar achterwege, want anders blijft er niets meer van hem over. Het geheim van de Smith, ik heb het nog niet kunnen ontdekken.

Plaats reactie

De Archiefkast